บทที่ 142 จัดการกับหลินเสวี่ยอิง
วันที่สอง
หลังจากร้องไห้ฟูมฟายมาทั้งคืน หลินเสวี่ยอิงก็กลับมาสดใสอีกครั้ง เธอมองเงาสะท้อนของตัวเองในกระจกพลางทำท่าให้กำลังใจ พร้อมกับเอ่ยเสียงดังฟังชัด “วันนี้ก็ต้องพยายามนะเชอร์รี่น้อย! เธอเก่งที่สุดในโลก ไม่มีอะไรเอาชนะเธอได้หรอก”
“สู้ ๆ สู้ ๆ สู้ ๆ~!”
อี้ปินที่เพิ่งทำอาหารเช้าเสร็จเดินถือถาดเข้ามาพอดี เมื่อเห็นเธอยืนเชียร์ตัวเองหน้ากระจก เขาก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมาด้วยความเอ็นดู
“เชอร์รี่น้อยของผมน่ารักจัง” เขาวางอาหารถาดไว้ข้าง ๆ แล้วเข้าไปสวมกอดหลินเสวี่ยอิงจากทางด้านหลัง “อย่าจากผมไปเลยนะ”
หลินเสวี่ยอิงหันมามองเขาด้วยแววตาโศกเศร้า เธอส่ายหน้าเบา ๆ พลางเอ่ย “ไม่ได้หรอกค่ะ… อี้ปิน คุณดีกับฉันมากจริง ๆ ฉันเองก็อยากอยู่กับคุณแบบนี้ไปตลอดชีวิต…”
“ฉันจินตนาการถึงตอนเช้าที่เราตื่นมาพร้อมกัน มีคุณทำอาหารเช้าให้ จากนั้นเราก็มีโซ่ทองคล้องใจด้วยกันสักคน ตอนคุณออกไปทำงาน ฉันก็จะคอยดูแลบ้านให้เรียบร้อยเพื่อรอคุณกลับมาพร้อมกับลูก…”
อี้ปินกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้น น้ำเสียงของเขาเริ่มสั่นเครือ “งั้นเราก็ใช้ชีวิตแบบนั้นกันเถอะ ขอแค่เธอยังอยู่นี่ ผมจะพยายามทุกวิถีทางเพื่อให้เธอได้มีชีวิตแบบที่เธอต้องการ…”
“แล้วพี่โจวเซียวล่ะคะ? เขามีอาการซึมเศร้าขั้นรุนแรง ปิดกั้นตัวเองมาตลอดแต่ต้องฝืนยิ้มแย้มต่อหน้าทุกคน… ฉันเป็นเพียงกำลังใจเดียวที่ทำให้เขายังอยากมีชีวิตอยู่ ถ้าฉั