บทที่ 141 หลังสร้างชาติแล้ว ห้ามกลายเป็นปีศาจ!
หลินเสวี่ยอิงรู้สึกทั้งขมขื่นและอับอาย แต่เหนือสิ่งอื่นใด คือความเสียใจ…
เธอเสียใจที่ชายหนุ่มรูปงามทั้งห้า ไม่มีใครเชื่อใจเธอสักคน
ในหัวของหญิงสาวเริ่มจินตนาการเป็นฉากละครน้ำเน่า ในปราสาทอันโอ่อ่า อัศวินทั้งห้า รักเจ้าหญิงของพวกเขาสุดหัวใจ กลับเข้าใจเธอผิดด้วยเรื่องบางอย่าง พวกเขาโกรธเกรี้ยวและพากันเดินออกจากปราสาทไป…
เจ้าหญิงใจสลายร้องไห้จนฟ้าฝนโปรยปรายเป็นกลีบดอกซากุระ เมื่อเธอวิ่งตามออกไปก็เสียหลักลื่นล้มลงบนพื้น…
กลีบดอกซากุระร่วงหล่นลงมาปกคลุมขนตาอันงดงามราวกับปีกผีเสื้อ พอถึงอย่างนั้น อัศวินทั้งห้ารีบวิ่งกลับมาด้วยความสำนึกผิด ทว่าเจ้าหญิงกลับไม่ยอมลืมตาขึ้นอีกตลอดกาล พวกเขาได้แต่ร่ำไห้เสียใจอย่างสุดซึ้ง…
“ฮือ… โหดร้ายที่สุด…” หลินเสวี่ยอิงร้องไห้ฟูมฟายตลอดทางกลับบ้าน
โจวเซียวกำลังรอด้วยความกระวนกระวาย เมื่อเห็นเธอร้องไห้กลับมาก็รีบดึงเธอเข้าสู่อ้อมกอดทันที “เกิดอะไรขึ้น? พี่โทรหาเสวี่ยอิงตั้งหลายสายแต่ไม่ติดเลย!”
“พี่โจวเซียว… ฉันผิดมากหรือคะ? แต่ฉันไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ นะ… ทำไมผู้อำนวยการถึงต้องไล่ฉันออก ทำไมตระกูลซูถึงใจจืดใจดำไม่ยอมให้อภัยฉันเลย…” หลินเสวี่ยอิงซุกหน้าลงบนอกเขาพลางสะอึกสะอื้นจนตัวโยน
“ไม่เป็นไรนะ ไม่ใช่ความผิดของเสวี่ยอิงเลย เป็นเด็กดีนะ ไม่ร้องนะ…” โจวเซียวพูดด้วยความสงสารจับใจ
หลินเสวี่ยอิงร้องไห้อยู่พักหนึ่ง
