นทิ้งเขาไป เขาต้องฆ่าตัวตายแน่ ๆ” หลินเสวี่ยอิงส่ายหน้าทั้งน้ำตา
เธอเอามือปิดหน้าร้องไห้สะอึกสะอื้น “ฉันรักคุณมากจริง ๆ นะอี้ปิน รักมากจนอยากทิ้งทุกอย่างแล้วมามีความสุขกับคุณ… แต่ฉันทำไม่ได้หรอกค่ะ คุณก็รู้ว่าฉันใจดำพอที่จะเห็นคนตายไปต่อหน้าต่อตาไม่ได้…”
ในขณะพร่ำเพ้อไปเรื่อย ๆ ในหัวของหลินเสวี่ยอิงก็กำลังฉายภาพละครรักรันทดที่ต้องเลือกระหว่างความรักกับความตาย โดยมีเธอเป็นนางเอกผู้แสนดีที่ต้องเสียสละความสุขส่วนตัว เพื่อช่วยชีวิตชายผู้ป่วยทางจิต…
“ฉันจะเห็นแก่ตัวขนาดนั้นไม่ได้… อี้ปินคะ คุณลืมฉันไปเถอะ…” เธอหลั่งน้ำตาออกไม่ขาดสาย
อี้ปินนั้นรู้สึกสงสารเธอจับใจโพล่งขึ้นมา “ผมจะไปคุยกับเขาเอง!”
“ไม่ได้ค่ะ! ถ้าคุณไป มันจะยิ่งกระตุ้นเขา ถ้าเกิดเขาพูดว่ายอมหลีกทางให้เรามีความสุขแล้วกระโดดตึกขึ้นมาล่ะคะ? ถ้าเป็นแบบนั้น ฉันคงไม่มีวันให้อภัยตัวเองได้ไปตลอดชีวิต!” หลินเสวี่ยอิงรีบปฏิเสธทันควัน
พูดจบเธอก็ผลักอี้ปินออก ส่งสายตาอาลัยอาวรณ์ให้เขาเป็นครั้งสุดท้ายก่อนหมุนตัววิ่งหนีไป อี้ปินพยายามวิ่งตามแต่ก็ไม่ทัน…
ตรงหัวมุมบันได หลินเสวี่ยอิงปิดปากสะอื้นเบา ๆ เธอรู้สึกราวกับตัวเองคือนางเอกผู้อาภัพที่ไม่อาจครองคู่กับชายคนรักได้ หลังจากที่เลิกรากับอี้ปินเสร็จ เธอก็เดินทางไปหา อวี๋เซินเหมี่ยว แฟนคนที่สามทันที
เมื่อเห็นหลินเสวี่ยอิงมาปรากฏตัว อวี๋เซินเหมี่ยวที่กำลังจะออกไปทำงานก็ประหลาดใจมาก เขาถามด้วย
