น้ำเสียงเคร่งเครียด “เชอร์รี่น้อย… ไหนเธอบอกว่าจะไม่มาเจอฉันอีกแล้วไง”
“ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ… ฉันหาใครที่พอจะระบายความทุกข์ใจไม่ได้เลย เท้าของฉันมันไม่รักดี มันพาฉันเดินมาที่นี่เอง” หลินเสวี่ยอิงตอบด้วยท่าทางหดหู่ พูดจบน้ำตาก็หยดแหมะลงบนแก้ม
“แล้วโจวเซียวกับอี้ปินล่ะ? สองคนนั้นไม่ใช่ว่า…” อวี๋เซินเหมี่ยวพยายามข่มอารมณ์พลางประชดเบา ๆ
“อย่าพูดถึงพวกเขาเลยค่ะ!” หลินเสวี่ยอิงปิดหน้าราวกับกำลังรู้สึกเจ็บปวด “ฉันไม่เคยมีอะไรกับพวกเขาเลยสักนิด ตั้งแต่คุณจากไป ฉันก็แทบไม่ได้ติดต่อพวกเขาอีก… วันนี้จริง ๆ ฉันก็ไม่ควรมาหาคุณ แต่ฉันไม่รู้จะทำยังไงดี จู่ ๆ ฉันก็คิดถึงคุณมากจนหลอกตัวเองไม่ได้อีกต่อไป…”
แววตาของอวี๋เซินเหมี่ยวสั่นไหวด้วยความสับสน สุดท้ายเขาก็พ่ายแพ้ต่อเสน่ห์ของเธอ แล้วดึงหญิงสาวเข้ามากอดไว้
หลินเสวี่ยอิงซบลงบนอกเขา ดื่มด่ำกับความรู้สึกเหมือนนางเอกที่ได้กลับมาพบพระเอกอีกครั้ง หลังจากเข้าใจผิดกันมานาน อา… ช่างเป็นความเจ็บปวดที่แสนหวานเหลือเกิน
เธอเงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างเหม่อลอย ทว่าสายตากลับไปสะดุดเข้ากับเงาเคราสีเขียวจาง ๆ ที่ขึ้นรอบปากของอวี๋เซินเหมี่ยว ทำให้เขาดูมอมแมมและไม่สะอาดตาเอาเสียเลย
หัวใจของหลินเสวี่ยอิงพลันรู้สึกเจ็บปวดขึ้นมาทันที…
ช่างน่าเศร้าเหลือเกิน ดูท่ามู่กุยฝานและซูอีเฉินคงครอบครองหัวใจของเธอไปหมดแล้ว จนเธอไม่อาจเปิดใจรักชายธรรมดา ๆ คนนี้ได้อีกต่อไป
“ขอโทษนะคะ
