้ยนหยางโพวใช่ไหมคะ?”
“ใช่แล้วค่ะ!” ซู่เป่าพยักหน้าหงึกหงัก
ซูอีเฉินปรายตามองหลานสาวตัวน้อยด้วยความแปลกใจ…
ซู่เป่าจงใจบอกพิกัดให้ครูคนนี้รู้เพื่ออะไรกันนะ?
ทางด้านหลินเสวี่ยอิงแอบดีใจจนเนื้อเต้น เด็กนี่ช่างหลอกง่ายจริง ๆ แค่นี้ก็ล้วงความลับได้แล้ว!
“คุณนายไม่สบายหรือเปล่าคะ? ให้ฉันไปส่งที่โรงพยาบาลไหมคะ ฉันอยากช่วยดูแลคุณจริง ๆ…” เธอรีบตีหน้าเศร้าแสดงความห่วงใยทันที
แววตาของคุณนายซูฉายแววรำคาญทันที หญิงชราเอ่ยเสียงเย็น “เธอเป็นอะไรกับฉัน ถึงได้สำคัญตัวผิดคิดจะมาดูแลฉันที่โรงพยาบาล?”
“คุณนายซูคะ อย่าใจร้ายกับหนูนักเลยค่ะ หนูรู้ตัวแล้วจริง ๆ ว่าทำผิดไป… ในฐานะที่เคยเป็นครูของซู่เป่า หนูขอโอกาสให้หนูได้แก้ตัวดูแลคุณเถอะนะคะ…” หลินเสวี่ยอิงทำหน้าเง้างอน กัดริมฝีปากพลางพูดเสียงสั่น
“ไปได้แล้ว! ฉันไม่อยากฟัง!” คุณนายซูแทบจะหมดคำพูดกับตรรกะอันบิดเบี้ยวของครูคนนี้
ซู่เป่ากะเวลาในใจดูแล้วว่าใกล้ถึงเวลาที่จะได้จับ คนเจ้าชู้ ที่ตลาดสมุนไพร เธอจึงจงใจหยุดรอตรงนี้เพื่อล่อเป้า เมื่อบรรลุวัตถุประสงค์แล้ว เธอก็พร้อมออกเดินทางต่อทันที
หนูเชื่อว่าครูเชอร์รี่ต้องตามมาแน่นอนค่ะ!
เห็นซูอีเฉินกำลังจากไป หลินเสวี่ยอิงจะยอมได้อย่างไร เธอพุ่งตัวเข้าไปขวางหน้าซูอีเฉินทันที!
ในขณะเดียวกัน อวี๋เซินเหมี่ยวที่ตามหาหลินเสวี่ยอิงจนทั่ว ก็เดินมาถึงลานจอดรถพอดี เขาเห็นเธอกำลังยืนร้องไห้คร่ำครวญขอโอกาสดูแลซู่เป่า และ
