คุณนายซูด้วยท่าทางที่เธอมโนไปเองว่าเป็น ‘นางเอกสาวผู้ไม่ยอมแพ้ต่อโชคชะตา’
อา… ฉันช่างดูงดงามในความเศร้าเสียจริง
หลินเสวี่ยอิงคิดในใจ ท่านประธานซูต้องซึ้งใจจนยอมตกลงแน่ ๆ…
ทว่าความจริงกลับไม่เป็นเช่นนั้น คุณนายซูตวาดใส่เธออย่างเกรี้ยวกราด “หนึ่ง! ฉันไม่ต้องการให้เธอดูแล และซู่เป่าก็ไม่ต้องการเช่นกัน! เธอเป็นใคร? มีสิทธิ์อะไรมาวุ่นวายกับครอบครัวเรา?”
“สอง! เธอโดนไล่ออกมันก็เรื่องของเธอ อย่ามาทำเนียนเรียกร้องความสนใจแถวนี้!” อวี๋เซินเหมี่ยวที่ยืนดูอยู่ไกล ๆ ทนไม่ไหว เขารู้สึกว่าคุณนายซูทำรุนแรงเกินไปแล้ว! “เชอร์รี่น้อย!” เขาร้องเรียกแล้ววิ่งเข้าไปหา
หลินเสวี่ยอิงเอามือกุมหน้าอกพลางทำหน้าซีดราวกับจะขาดใจ
ฮือ ๆ ทำไมคุณนายถึงใจร้ายแบบนี้!
ซูอีเฉินไม่รอช้า เข็นรถเข็นคุณแม่ขึ้นรถ อุ้มซู่เป่าตามเข้าไปแล้วขับออกไปทันที หลินเสวี่ยอิงวิ่งไล่ตามรถจนสุดแรงเกิด “คุณซูคะ! คุณซู! ฟังฉันก่อน!”
เมื่อเห็นรถลับสายตาไป เธอจึงหันไปสั่งอวี๋เซินเหมี่ยวทั้งน้ำตา “เซินเหมี่ยว! รถคุณจอดอยู่ไหน? เร็วเข้า! เราต้องตามรถคุณซูไปให้ทัน!”
“เชอร์รี่น้อย พอเถอะ ยอมแพ้เถอะครับ” อวี๋เซินเหมี่ยวถอนหายใจยาว
“ไม่! ฉันจะไม่ยอมแพ้!” เธอสะอึกสะอื้น “ฉันต้องได้รับการอภัยจากตระกูลซูให้ได้… เซินเหมี่ยว ได้โปรด ช่วยฉันด้วยนะคะ!”
สุดท้ายอวี๋เซินเหมี่ยวก็จำต้องขับรถตามไป โดยไม่รู้เลยว่าเขากำลังช่วยแฟนสาวตามจีบชายอื่นอยู่…
*
ตลาดสมุ
