นไพรเจี้ยนหยางโพว
ที่นี่คือตลาดสมุนไพรที่ใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่งของประเทศ บรรยากาศคึกคักไปด้วยผู้คนและกลิ่นอายยาจีน ซู่เป่าจูงมือซูอีเฉินเดินดูโน่นดูนี่อย่างตื่นตาตื่นใจ
จี้ฉางที่ลอยอยู่ข้าง ๆ คอยสอนเรื่องสมุนไพรให้เด็กน้อยไปด้วย “นี่คือโสมดำ นี่คือโสมอเมริกัน ดูให้ดีนะถ้าหั่นเป็นแผ่นจะสับสนง่ายมาก…” ซู่เป่าคอยฟังและจดจำจนเริ่มเรียนรู้วิธีแยกแยะคุณภาพยาได้เบื้องต้น
คุณนายซูมองหลานสาวที่หยิบโน่นหยิบนี่มาถามไม่หยุดด้วยความเอ็นดู เธอพยายามช่วยค้นหาข้อมูลในมือถือ แต่ความเร็วของเธอก็สู้เด็กน้อยที่เปลี่ยนไปถามตัวยาถัดไปไม่ได้เลย
เด็กตัวแค่นี้จะจำอะไรได้เยอะแยะนะ คงแค่เล่นสนุกไปวัน ๆ เท่านั้นแหละ
เดินมาได้สักพัก ก็มาถึงร้านขายยาแห่งหนึ่ง เจ้าของร้านเดินออกมาต้อนรับด้วยรอยยิ้ม “สวัสดีครับ รับสมุนไพรตัวไหนดีครับ?” ทันใดนั้นเขาก็ชะงักไป “เอ๊ะ… หนูคือซู่เป่าใช่ไหม?”
“ใช่แล้วค่ะ ในที่สุดก็หาลุงเจอเสียที…” ซู่เป่าเงยหน้าส่งยิ้มหวาน
“เจ้านี่มีไออัปมงคลติดตัวอยู่เข้มข้นมาก เก้าในสิบส่วนคือ ‘เป้าหมาย’ ของเราแน่ ๆ” จี้ฉางจ้องมองชายคนนั้นเขม็ง
ชายคนนี้คือ อี้ปิน หนึ่งในแฟนหนุ่มของหลินเสวี่ยอิง เนื่องจากข่าวเรื่องซู่เป่าเคยเป็นกระแส เขาจึงจำเด็กน้อยได้ และเขาก็ไม่ค่อยชอบซู่เป่านัก เพราะคิดว่าเด็กคนนี้คือต้นเหตุ ทำให้เชอร์รี่น้อยของเขาต้องเสียใจ
“ดูตามสบายเถอะ” เขาเอ่ยเสียงเรียบอย่างไม่ต้อนรับ
ในขณะเดียวก
