ึ้นไปอีก เธอจึงแผดเสียงร้องไห้ออกมาอีกรอบ
แต่ไหน ๆ ก็มาแล้ว เธอตัดสินใจว่าจะร้องไห้ให้หมดในคืนนี้ แล้วพรุ่งนี้ค่อยจากเขาไป…
เราสองคนคงเป็นคู่แท้ที่ไร้บุพเพสินะ… ฮือ!
*
ณ ห้องนอนของซู่เป่า
คุณนายซูถือผ้าขนหนูพันน้ำแข็งมาประคบที่หน้าผากของหลานสาวอย่างเบามือ
“ให้ผมทำเองเถอะครับ!” มู่กุยฝานยื่นมือไปอาสา เขารู้สึกเกรงใจที่ต้องให้ผู้ใหญ่มาเหนื่อยดูแลเด็กตอนดึกดื่นแบบนี้
แต่ว่าคุณยายซูกลับจ้องเขาเขม็งด้วยสายตาดุดัน “เธอน่ะอยู่เฉย ๆ เลย!”
มู่กุยฝานได้แต่ลูบจมูกตัวเองแก้เก้อ
“คุณยายคะ จริง ๆ ซู่เป่าไม่เจ็บแล้วค่ะ!” เด็กน้อยนั่งเรียบร้อย เงยหน้ารับการประคบน้ำแข็งพลางพูดเสียงอ่อย
“หลานก็เหมือนกัน เงียบไปเลย!” คุณยายซูดุเบา ๆ สองพ่อลูกเลยนั่งสินใจไม่ต่อคำไปอีกพักใหญ่
“เอ้อ… ซู่เป่า พ่อจะเล่านิทานให้ฟังนะ ลูกอยากฟังเรื่องอะไรล่ะ?” มู่กุยฝานพยายามทำแต้มคืน เขายื่นมือไปหยิบหนังสือภาพสีบนโต๊ะมาถือไว้
“คุณพ่อคะ หนูอยากฟังเรื่องนางเอกสมองเสื่อมแบบในนิยายมารีซูค่ะ!” ซู่เป่ายกมือขึ้นทันที “ที่ป้าคนหนึ่งจับมือลุงสองคน แล้วบอกว่าให้ทั้งคู่เป็นพ่อของลูกพร้อมกันน่ะค่ะ…”
ใบหน้าที่เคยดูดุดันของเขาถึงกับค้างเติ่ง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความมึนตึบ ราวกับถูกค้อนปอนด์ทุบเข้าหัวอย่างจัง ส่วนคุณนายซูถึงกับผ้าขนหนูในมือเกือบจะร่วงลงพื้นด้วยความช็อกสุดขีด
ป้าคนหนึ่งตั้งท้องกับผู้ชายสองคนพร้อมกันงั้นเหรอ?! นี่มันเรื่องวิ
