ดูเรื่องนั้นแล้วค่ะ หนูอยากอ่านเรื่อง ‘ร้อยชั้นใต้ทะเล’ แทน”
มู่กุยฝานถอนหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความโล่งอก เขารีบหยิบหนังสือนิทานเล่มนั้นออกมาเล่าให้ซู่เป่าฟังด้วยความตั้งใจ แม้ภายนอกดูเป็นคนโผงผางไร้ระเบียบ แต่เวลาเล่านิทานให้ลูกฟัง เขากลับดูอบอุ่นอย่างไม่น่าเชื่อ
คุณนายซูมองภาพนั้นแล้วค่อย ๆ เดินออกจากห้องไปพร้อมรอยยิ้ม ทว่าในตอนนั้นเอง เธอรู้สึกว่าขาทั้งสองข้างเริ่มชาหนึบแปลก ๆ… ซึ่งเป็นความรู้สึกที่เธอไม่เคยเป็นมาก่อน
ดูเหมือนว่าตั้งแต่ซู่เป่าเริ่มนวดขาให้เธอ ขาข้างที่เคยอ่อนแรงก็เริ่มกลับมามีเรี่ยวแรงมากขึ้นเรื่อย ๆ ไม่รู้ว่าเป็นเพียงความรู้สึกไปเองของคุณนายซูหรือเปล่า…
เธอไม่แน่ใจว่าเกิดอะไรขึ้น จึงลองพยายามหยัดกายลุกขึ้นยืนอีกครั้ง แต่ว่าขาทั้งสองข้างกลับยังคงไร้แรงส่งเหมือนเดิม เธอจึงส่ายหัวเบา ๆ พลางคิดในใจว่าตัวเองคงคาดหวังมากเกินไปเสียแล้ว
ภายในห้องนอน
มู่กุยฝานนั่งกึ่งพิงหัวเตียง โอบกอดซู่เป่าไว้ในอ้อมแขน พลางเล่าเรื่องโลกใต้ทะเลร้อยชั้นที่เขาแต่งขึ้นสด ๆ อย่างสุ่มสี่สุ่มห้า น้ำเสียงทุ้มลึกของเขานั้นฟังดูนุ่มนวลชวนเคลิ้ม
และที่สำคัญคือมันทำให้ง่วงนอนได้ดีเหลือเกิน
ซู่เป่าหาวหวอดออกมา ก่อนค่อย ๆ เข้าสู่ห้วงนิทราไปในที่สุด มู่กุยฝานจึงหยุดเล่า เขาโน้มตัวลงมองดูลูกสาวที่หลับปุ๋ยไปแล้ว
เจ้าตัวเล็กเวลาหลับช่างดูจิ้มลิ้มน่ารักเหมือนนางฟ้าตัวน้อยไม่มีผิด เห็นแล้วอดไม่ได้ที่จะอยากปร
