ะทับจูบลงไปสักครั้ง มู่กุยฝานก้มลงจูบหน้าผากซู่เป่า พร้อมกับกระซิบแผ่วเบา
“ราตรีสวัสดิ์นะ… นางฟ้าตัวน้อย”
เขารู้สึกขอบคุณเหลือเกินที่ชีวิตนี้ได้มีเธอปรากฏตัวขึ้นมา สิ่งเดียวที่เขายังคงนึกเสียดาย คือการไม่ได้เห็นเธอเติบโตมาตั้งแต่แรกเกิด และไม่ได้อยู่เคียงข้างในยามเธอต้องการเขามากที่สุด
แต่จากนี้ไป… เขาจะอยู่ตรงนี้เพื่อเธอเสมอ
มู่กุยฝานค่อย ๆ วางร่างของซู่เป่าลงบนหมอนอย่างเบามือ จัดแจงห่มผ้าให้เธอเรียบร้อย จากนั้นจึงลุกขึ้นบิดขี้เกียจยืดเส้นยืดสาย ก่อนเดินออกไปทางระเบียงตามความเคยชิน
เสี่ยวอู่ที่กำลังหลับอยู่ลืมตาขึ้นข้างหนึ่ง มันขยับตัวไปด้านข้างเพื่อเปิดพื้นที่ว่างให้พลางเอียงคอถาม “เจ้านาย จะมานอนด้วยกันไหม?”
มู่กุยฝานมุมปากกระตุกทันที
ใครจะไปอยากนอนกับนกกันล่ะ!
มู่กุยฝานยื่นมือไปดีดหัวเล็ก ๆ ของนกแก้วจอมกวนพลางเอ่ยอย่างเอือมระอา “ไปหานกแก้วตัวเมียเองไป”
ถึงกฎหลังการสร้างชาติจะห้ามไม่ให้กลายเป็นวิญญาณ
แต่สำหรับเขานั้น… นกแก้วตัวนี้ช่างดูเหนือธรรมชาติยิ่งกว่าวิญญาณเสียอีก มู่กุยฝานจัดการปิดมุ้งลวดของระเบียงให้เข้าที่ แล้วจึงปิดประตูเดินออกจากห้องไป
ภายในห้อง… ซู่เป่ากำลังหลับฝันหวาน เธอฝันว่าจับพวกเจ้าชู้ได้เพียบเลย แถมน้ำเต้าอาคมก็บรรจุวิญญาณจนเต็มพิกัดแล้วด้วยนะ!
ส่วนจี้ฉางนั้น ยังคงนั่งหน้าเครียดอยู่กับสมุดเล่มเดิม “เป็นไปไม่ได้… ไม่น่าเป็นไปได้เลย ทำไมถึงหาไม่เจอนะ…”
ซูจิ่นอวี
