นซินตอบ
ซู่เป่าตกใจมาก
พระเจ้าช่วย! แค่นั้นถึงกับต้องเข้าโรงพยาบาลเลยเหรอ?
เด็กน้อยรู้สึกงุนงงไปหมด เพราะจำได้ว่าตอนลงมือไม่ได้ใช้แรงมากมายขนาดนั้นเลย แต่ทำไมหยางหยางถึงต้องเข้าโรงพยาบาล…
ช่างเป็นเด็กที่อ่อนแอเหลือเกิน
ผิดกับซินซิน ดูจะมีความสุขมาก เมื่อก่อนเธอเคยถูกหยางหยางตั้งชื่อเล่นล้อเลียน แถมยังชอบมาบีบแก้มเธอแรง ๆ พอเธอบอกว่าเจ็บห้ามบีบ หยางหยางก็ยิ่งแกล้งหนักขึ้น
ตอนนั้นเธอไปฟ้องแม่ แม่จึงไปคุยกับคุณย่าของหยางหยาง แต่สิ่งที่ได้รับกลับมาทำให้ซินซินไม่มีวันลืม… ย่าของเขาแผดเสียงด่าแม่เธอที่หน้าห้องเรียนว่า “แกบอกว่าหลานฉันแกล้งลูกแกเหรอ? มีหลักฐานไหม! ฉันว่าลูกแกนั่นแหละที่โกหกปลิ้นปล้อน ดูสิซินซินก็ยังปกติดีไม่ใช่เหรอ? จะมาฟ้องร้องเอาเรื่องอะไรกันนักหนา!”
แม้แม่ของเธอจะพยายามอธิบายว่าการที่เด็กชายมาบีบแก้มเด็กหญิงมันเป็นเรื่องไม่สมควร และขอให้ช่วยสอนหลานชายหน่อย แต่หญิงเฒ่านั่นกลับสวนกลับมาว่า “เด็ก ๆ เล่นกันด้วยความบริสุทธิ์ใจ มีแต่ผู้ใหญ่ใจสกปรกแบบแกนั่นแหละที่คิดอกุศล! หลานฉันเขาเอ็นดูเลยอยากเล่นด้วยเท่านั้นเอง ครอบครัวแกนั่นแหละที่เรื่องมาก!”
ท่ามกลางสายตาคนมุงมากมายในวันนั้น ซินซินรู้สึกอับอายและเสียใจมาก ราวกับว่าสิ่งที่เกิดขึ้นเป็นความผิดของเธอเอง…
สุดท้ายแม่ของเธอจึงทำได้เพียงบอกให้เธออยู่ห่างจากหยางหยางไว้
พอตอนนี้เห็นซู่เป่าจัดการหยางหยางจนต้องเข้าโรงพยาบาล แถมพ่อแ
