ม่เธอยังดูสะใจกันมาก ซินซินจึงมองว่าซู่เป่านี่แหละคือ “ซูเปอร์ฮีโร่” ตัวจริง!
เด็กคนอื่น ๆ ที่ได้ยินเริ่มเข้ามามุงและคุยกันจ้อกแจ้กตามประสาเด็ก ๆ ซินซินประกาศเสียงดังฟังชัดว่า “หยางหยางเป็นเด็กนิสัยไม่ดี แต่ซู่เป่าจัดการเขาได้ ซู่เป่าเก่งที่สุด!”
“ซู่เป่าเก่งสุดยอด!”
“เจ๋งมากเลย!”
“โอ้โห! ซูเปอร์ฮีโร่ตัวจริง!” ทุกคนในห้องต่างพากันชื่นชมซู่เป่า
และแล้ว… ในการมาเรียนวันที่สอง ซู่เป่าก็ได้เหล่าแฟนคลับตัวน้อยทั้งชายหญิงรวม 4 คนมาคอยเดินตามต้อย ๆ
ถึงแม้จะยังงง ๆ แต่จู่ ๆ มีเพื่อนสนิทเพิ่มมาตั้ง 4 คนมาเล่นด้วยกันทั้งวัน เธอก็รู้สึกดีใจมาก
*
ในอีกด้านหนึ่ง ที่โรงพยาบาล
คุณย่าของหยางหยางกำลังอาละวาดโวยวายอยู่ในห้องตรวจ “หลานชายฉันบอกว่าเจ็บจนจะขาดใจตายอยู่แล้ว แต่พวกคุณกลับบอกว่าตรวจไม่พบอะไรเนี่ยนะ! พวกคุณมันหมอเถื่อน! ไร้จรรยาบรรณ!”
เหล่าหมอและพยาบาลต่างพากันระอาใจจนพูดไม่ออก
เอกซเรย์ก็แล้ว MRI ก็ทำแล้ว…
แม้แต่การตรวจร่างกายแบบละเอียด ทั้งซีทีสแกน เจาะเลือด อะไรที่พอจะตรวจได้ก็จัดให้หมดแล้ว แต่ผลออกมาคือเด็กชายคนนี้ปกติทุกอย่าง!
ไม่มีเลือดออกภายใน ไม่มีแผลฉกรรจ์ มีแค่รอยแดงจาง ๆ ที่หัวเข่าเท่านั้น
“ใจเย็น ๆ นะคะ หลานชายคุณแค่บาดเจ็บภายนอกเล็กน้อย ไม่ต้องกังวล…”
“คุณพูดว่าอะไรนะ! แค่บาดเจ็บเล็กน้อยเหรอ?!” หญิงชราแผดเสียงแหลมขึ้นไปอีก “เป็นไปไม่ได้! เขาร้องไห้จะเป็นจะตาย บอกว่าเจ็บเข่าจนเด
