ลที่สุดก็เกิดขึ้นจนได้!
ในที่สุด มู่กุยฝานก็ได้พบกับซู่เป่าในห้องฝ่ายปกครอง รวมถึงเด็กชายคู่กรณีด้วย
เด็กหญิงตัวน้อยมีรอยข่วนแดงเป็นทางบนใบหน้า มีเลือดซึมออกมาเล็กน้อย และถูกทายาไอโอดีนไว้แล้ว ซึ่งพอมองแวบแรกมันดูรุนแรงจนน่าสงสารจับใจ
ส่วนเด็กชายอีกคนก็มีรอยฟกช้ำและทายาเหมือนกัน แต่เขายังคงร้องไห้โยเยเรียกหาผู้ปกครองไม่หยุด
ซู่เป่านั่งสงบเสงี่ยมอยู่บนโซฟา มือกุมเข่าไว้ท่าทีเรียบร้อย แต่กลับหันไปดุคู่กรณีเสียงแข็ง “ตอนตีคนอื่นล่ะเก่งนัก พอตอนนี้จะมาร้องไห้ทำไม!”
“ฮืออออ ฉันจะให้คุณย่ามาตีแกให้ตายเลย!” หยางหยางตะโกนกลับทั้งน้ำตา
ซู่เป่าแค่นเสียง หึ เด็กน้อยไม่รู้สึกเกรงกลัวอะไรทั้งนั้น แต่พอเห็นมู่กุยฝานเดินเข้ามา ริมฝีปากบางก็เริ่มเบะออกทันที เธอเรียกเขาด้วยน้ำเสียงสุดแสนจะน้อยใจ “คุณพ่อขา…!”
เมื่อครู่เธอยังรู้สึกเข้มแข็งอยู่เลย แต่ไม่รู้ทำไม พอเห็นคุณพ่อ ลุงใหญ่ และคุณตาคุณยายมาถึง ความเข้มแข็งก็พลันพลายหายไป กลายเป็นความน้อยใจพรั่งพรูออกมาแทน
มู่กุยฝานก้าวฉับ ๆ เข้าไปอุ้มซู่เป่าขึ้นมาแนบอก ตรวจเช็กบาดแผลอย่างละเอียดด้วยสายตาตัวเอง ก่อนถามลูกสาวเสียงนุ่ม “ได้ยินว่าทะเลาะกันเหรอ?”
“อื้อ…” ซู่เป่าก้มหน้ายอมรับผิดเบา ๆ
มู่กุยฝานถามต่อ “แล้วชนะหรือเปล่า?”
ดวงตากลมโตของซู่เป่าเป็นประกายขึ้นมาทันที เธอชูกำปั้นเล็ก ๆ ขึ้นมา “ชนะค่ะ!”
ผู้ปกครองของหยางหยางยังมาไม่ถึง เมื่อเห็นพ่อของซู่เป่า
