บทที่ 128 มาเรียนวันแรกก็เกือบมีเรื่องซะแล้ว
ซู่เป่าได้ยินครูเชอร์รี่พูดปัดแบบนั้น จึงท้วงขึ้นอีกครั้งอย่างจริงจัง “หนูรู้สึกว่าเรื่องนี้มันไม่ถูกต้องค่ะ คุณครูควรบอกให้ชัดเจนว่าเขาทำผิดตรงไหน แล้วให้เขาขอโทษหนูจากใจจริงต่างหากถึงจะถูก!”
สำหรับซู่เป่าแล้ว… ทำไมผู้ใหญ่ถึงทำให้คำว่า “ขอโทษ” กับ “ไม่เป็นไร” กลายเป็นเพียงคำพูดลอย ๆ ที่ไร้ความหมายไปได้กันนะ
ถ้าเด็กผู้ชายคนนั้นขอโทษด้วยความจริงใจ เธอก็พร้อมจะบอกว่าไม่เป็นไรแน่นอน แต่เมื่อกี้ตอนเขาพูดคำนั้นออกมา เขาไม่ได้รู้สึกว่าตัวเองผิดเลยสักนิด!
ครูเชอร์รี่ชะงักไปครู่หนึ่งก่อนทำหน้าเหมือนเพิ่งนึกได้ “โอ๊ะ~ ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง! เป็นความผิดพลาดของครูเองจ้ะ ขอโทษจริง ๆ นะคะ คราวหน้าครูจะจำให้แม่นเลย โอเคไหมเอ่ย?”
ทำไมต้องรอคราวหน้าด้วยล่ะ? แล้วคราวนี้ล่ะ… ปล่อยผ่านไปเลยเหรอ?
เด็กน้อยร่างกลมเริ่มรู้สึกไม่พอใจขึ้นมา เธอไม่อยากพูดคุยกับคุณครูคนนี้อีกแล้ว จึงหันหลังเดินหนีไป ทิ้งให้ครูเชอร์รี่ยืนลูบแก้มทำหน้าซื่อ เอ่ยเสียงหวานพึมพำกับตัวเอง “ตายจริง… ฉันพูดอะไรผิดไปอีกแล้วเหรอเนี่ย”
อีกฝั่งของห้องเรียน ครูฮวาจัดการงานเสร็จพอดีจึงตะโกนเรียก “เอาล่ะเด็ก ๆ มาเช็กชื่อกันหน่อยจ้า!”
สิ้นเสียงครู เด็กทุกคนต่างพากันวางของเล่นในมือทันที บางคนวิ่งจี๋ บางคนก็เดินเตาะแตะเนิบ ๆ
ส่วนซู่เป่านั้นวิ่งเร็วปรู๊ด เธอรีบสลัดครูเชอร์รี่ทิ้งแล้วไปยืนประจันหน้
