บทที่ 127 คุณครูผู้พยายามประนีประนอม
ผู้อำนวยการโรงเรียนพึมพำกับตัวเองซ้ำ ๆ ว่าขออย่าให้มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นเลย แต่เปลือกตากลับกระตุกไม่หยุด ลางสังหรณ์บอกว่า ยิ่งเขากังวลสิ่งใด สิ่งนั้นมักจะเกิดขึ้นเสมอ…
หานหานซึ่งตอนนี้อยู่ชั้นอนุบาลปีสุดท้าย นั่งรถโรงเรียนมาพร้อมกับซู่เป่าในเช้าวันนี้
จี้ฉางล่องลอยอยู่ข้าง ๆ ด้วยความรู้สึกเบื่อหน่าย เขาคิดว่าเด็ก ๆ แค่ไปโรงเรียนอนุบาล คงไม่มีเรื่องสลักสำคัญอะไร อันที่จริงเขาควรใช้เวลานี้พักผ่อนหรือบำเพ็ญเพียรจะดีกว่า
แต่ไม่รู้ทำไม กลับตามมาถึงที่นี่โดยไม่รู้ตัว
ตลอดทางระหว่างเดินเข้าโรงเรียน หานหานจูงมือซู่เป่าไว้แน่น เมื่อเจอเพื่อนร่วมชั้นคนไหนเธอก็จะประกาศทันที “นี่คือน้องสาวของฉันนะ!”
“พวกนายห้ามแกล้งน้องสาวฉันเด็ดขาด รู้ไหม?”
ซู่เป่าเป็นนักเรียนใหม่ที่ย้ายมาเข้าเรียนกลางเทอม ตามเกณฑ์อายุแล้วเด็ก ๆ ควรเข้าชั้นอนุบาลเล็กตอนสามขวบ พอสี่ขวบก็ควรอยู่ชั้นอนุบาลกลาง
แต่ตอนซู่เป่าอยู่เมืองหนานเฉิง เธอขาดคนดูแล จึงไม่มีใครพาไปเข้าโรงเรียนเลย
ตอนนี้เธอจึงได้ข้ามมาเข้าชั้นอนุบาลกลางทันที ซึ่งมีชื่อห้องว่า “ชั้นพายแอปเปิ้ล”
“หนูชอบชั้นพายแอปเปิ้ลที่สุดเลยค่ะ!” ซู่เป่าดูจะถูกใจชื่อนี้มาก
แค่ชื่อก็น่าอร่อยแล้ว
“ซู่เป่า ฉันอยู่ชั้นเอดินเบอระนะ ถ้าใครรังแกเธอ รีบมาหาฉันได้เลย!” หานหานสำทับต่อ
“รู้แล้วจ้า” ซู่เป่าพยักหน้าอย่างว่าง่าย
คุณครูที่มารับถึงกับหลุดข
