ำ เอ่ยปนยิ้มว่า “ไม่ต้องห่วงหรอกจ้ะหานหาน ไม่มีใครรังแกน้องหรอก มีคุณครูอยู่ทั้งคน รีบกลับห้องเรียนตัวเองได้แล้วจ้ะ”
“ไม่ได้ค่ะ หนูต้องส่งน้องสาวให้ถึงห้องเรียนอย่างปลอดภัย นี่เป็นภารกิจสำคัญที่คุณพ่อมอบหมายให้หนูเลยนะคะ!” หานหานส่ายหน้าหวืด
คุณครูได้แต่ตอบ “ดีจ้ะ ๆ” ซ้ำ ๆ ด้วยความเอ็นดู แล้วจึงหันมามองซู่เป่า พร้อมกับเอ่ยเสียงนุ่ม “ซู่เป่าจ๊ะ วันนี้มาโรงเรียนวันแรก ตื่นเต้นไหม? ครูเป็นครูประจำชั้นห้องพายแอปเปิ้ลนะจ๊ะ นามสกุลฮวา หนูจะเรียกครูฮวาก็ได้นะ”
ซู่เป่ากะพริบตาปริบ ๆ ดวงตากลมโตเป็นประกาย “ว้าว! คุณครูฮวาฮวาเหรอคะ!”
ปกติเวลาวาดรูป ซู่เป่าชอบวาดดอกไม้เสมอ พอมี “คุณครูฮวาฮวา” มาอยู่ตรงหน้า ความประหม่าที่มีก็มลายหายไปจนหมดสิ้น
ครูฮวายิ้มจนตาหยีเป็นรูปเสี้ยวพระจันทร์ ครูสาวไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร แต่เพียงแค่เห็นประกายสดใสในดวงตาของเด็กคนนี้ อารมณ์ที่เคยขุ่นมัวของเธอก็พลันปลอดโปร่งขึ้นมาทันที
เมื่อมาถึงหน้าห้องเรียน หานหานยังคงไม่อยากปล่อยมือ เธอโอบไหล่น้องสาวไว้พลางกำชับ “ถึงแล้วนะ เดี๋ยวพอฉันไปแล้ว เธอห้ามร้องไห้ขี้มูกโป่งล่ะ!”
“ซู่เป่าไม่ร้องหรอกค่ะ” ซู่เป่าตอบยืนยัน
แต่หานหานก็ยังอดห่วงไม่ได้
ถ้ามีเด็กคนอื่นมาแกล้งเธอล่ะ?
ทันใดนั้น พี่สาวก็ปิ๊งไอเดีย โบกมือเรียกเด็ก ๆ ในห้องทันที “เฮ้! เด็ก ๆ ห้องพายแอปเปิ้ล มองมาทางนี้หน่อย!”
บรรดาเด็กเล็กที่กำลังนั่งหม่ำมื้อเช้า หรือเล่นของเ
