ล่นอยู่ต่างเงยหน้าขึ้นมองเป็นตาเดียว แม้แต่คุณครูซึ่งกำลังวุ่นวายอยู่ก็ยังต้องชะงัก
หานหานวางมาดเข้มเลียนแบบคุณครู เอ่ยเสียงดังฟังชัด “นี่คือเพื่อนใหม่ของพวกเธอ ทุกคนพูดตามฉันนะ… “สวัสดีพี่ใหญ่!”
เด็กอนุบาลที่เพิ่งตื่นนอนตอนเช้าหลายคนยังอยู่ในอาการเหม่อลอย ประกอบกับคุ้นชินกับการขานชื่อตามคำสั่งครูอยู่แล้ว พวกเด็กน้อยจึงตะโกนตอบกลับมาอย่างพร้อมเพรียง โดยไม่คิดอะไรว่า…
“สวัสดีพี่ใหญ่!” ซู่เป่ายืนตัวแข็งทื่อ ทำตาปริบ ๆ พลางมองซ้ายมองขวาด้วยความมึนตึ้บ
เหล่าคุณครูอ้าปากค้างจนเกือบหุบไม่ลง พลางหันไปมองหน้ากันเลิ่กลั่ก ส่วนจี้ฉางยกมือขึ้นกุมขมับ พร้อมกับมุมปากที่กระตุกวูบไม่หยุด ด้วยความระอาใจ
ผู้อำนวยการโรงเรียนบังเอิญเดินผ่านมาตรวจเยี่ยมถึงกับชะงักเท้ากึก พลางปาดเหงื่อบนขมับแล้วรำพึงกับตัวเองว่า
โอ้โห… นี่เราเดินหลงเข้ามาในโรงเรียนอนุบาล หรือว่าหลุดเข้ามาในถิ่นมาเฟียกันแน่เนี่ย?
หานหานสะพายกระเป๋าเดินจากไปด้วยท่าทางภาคภูมิใจ ราวกับได้ปฏิบัติภารกิจกู้โลกสำเร็จ
ซู่เป่าถูกคุณครูอีกคนพาจูงเข้าไปในห้องเรียน ส่วนจี้ฉางก็นั่งไขว้ห้างพิงขอบหน้าต่าง พลิกดูสมุดบันทึกวิญญาณไปพลาง ๆ
ผู้อำนวยการกระซิบสั่งครูฮวาที่หน้าประตูด้วยสีหน้าจริงจัง “ดูแลเด็กคนนี้ให้ดีนะ… เธอเป็นกรณีพิเศษที่ต้องใส่ใจมากหน่อย”
“เข้าใจแล้วค่ะ ผู้อำนวยการ” ครูฮวารับคำ
ในจังหวะนั้นเอง ครูสาวอีกคนก็วิ่งกระหืดกระหอบมาด้วยอาการเหนื
