่อยหอบ เธอมาทันได้ยินประโยค “ดูแลเป็นพิเศษ” พอดีเป๊ะ
“ขอโทษค่ะ… ฉัน… ฉันมาสาย…” เธอรีบพูดทันที
ผู้อำนวยการขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความไม่พอใจ แต่ก็ไม่ได้ตำหนิต่อหน้าคนอื่น เขาเพียงแค่เดินจากไปเงียบ ๆ ทิ้งให้ครูสาวคนนั้นมองตามด้วยสายตากังวล
“คราวหลังระวังหน่อยนะ” ครูฮวาเอ่ยตักเตือนเสียงเรียบ
ครูสาวคนนั้นรีบแลบลิ้นปลิ้นตาอย่างซุกซน ก่อนกุลีกุจอไปเปลี่ยนรองเท้า และล้างมือฆ่าเชื้อตามระเบียบทันที
ภายในห้องเรียน
ครูฮวากำลังจัดเตรียมแผนการสอนและจดบันทึกประจำวัน โดยปกติแล้วช่วงเวลานี้จะเป็นนาทีทองของ “กิจกรรมอิสระ” เนื่องจากเด็ก ๆ ผ่านวัยเตาะแตะที่แสนวุ่นวายมาสู่ชั้นอนุบาลกลางแล้ว
ระเบียบวินัยจึงดีขึ้นตามลำดับ เด็กบางคนนั่งทานมื้อเช้าอย่างเงียบเชียบในโซนอาหาร ส่วนคนที่อิ่มแล้วก็แยกย้ายไปเล่นมุมของเล่นอีกฝั่งหนึ่ง
ซู่เป่ากำลังก้มหน้าก้มตาจัดการมื้อเช้าด้วยท่าทางจริงจัง
ถึงแม้ก่อนออกจากบ้านจะรองท้องมาบ้างแล้ว แต่อาหารของโรงเรียนอนุบาลกลับส่งกลิ่นหอมยั่วยวนเป็นพิเศษ
เพียงไม่กี่นาที เกี๊ยวน้ำครึ่งชามก็หายวับไปกับตา ตามด้วยสเต็กเนื้อชิ้นพอดีคำอีกครึ่งชาม และปลาค็อดชิ้นโตนั้นถูกจัดการจนเรียบ เพื่อนร่วมโต๊ะถึงกับนั่งตาค้างมองดูพละกำลังการกินของสมาชิกใหม่
“พี่ใหญ่เก่งจังเลย! กินเยอะสุดยอดไปเลยค่ะ!” เด็กหญิงคนหนึ่งหลุดปากอุทาน
ดูเหมือนเธอจะปักใจเชื่อไปแล้วว่าชื่อของซู่เป่าคือ “พี่ใหญ่” ตามที่หานหานประก
