ยางรีบพ่นคำขอโทษออกมาตามหน้าที่ แต่ซู่เป่าไม่ได้ตอบว่าไม่เป็นไร
เธอเม้มปากแน่นเป็นเส้นตรง ไม่พูดไม่จา พลางหยิบชามของตัวเองเดินไปวางในอ่างล้างจาน
คุณครูสาวรีบเดินตามไปติด ๆ เธอทรุดตัวลงนั่งยอง มือหนึ่งยันเข่า ส่วนอีกมือเอื้อมไปดึงจุกผมแกละเล็ก ๆ บนหัวซู่เป่าเบา ๆ อย่างหยอกล้อ
“ซู่เป่าจ๊ะ เป็นอะไรไปเอ่ย ทำไมถึงยังไม่หายเศร้าล่ะคะ บอกครูเชอร์รี่ คนสวยหน่อยได้ไหมจ๊ะว่าหนูต้องการอะไร~”
