ลอดหลายปี ซึ่งรวมแล้วมียอดเงินสะสมอยู่ประมาณพันสี่ร้อยหยวน และซินจื่อเหมิงก็ไม่เคยแตะต้องมันเลย
ดังนั้นตามกฎหมาย พวกเขาจึงได้รับส่วนแบ่งไปคนละ 720 หยวน!
แต่เงินแค่นั้น…จะไปทำอะไรได้กัน?
ในเมื่อซินจื่อเหมิงมีเงินฝากในบัญชีนับร้อยล้าน และมีคฤหาสน์หลังโต! เธอคือมหาเศรษฐินีตัวจริง อีกทั้งยังมีอนาคตไกล
หากหย่ากันตอนนี้ พวกเขาจะขาดทุนย่อยยับ! งานก็ไม่มี รายได้ก็หาไม่ได้ ลำพังจะออกไปหางานทำตอนนี้จะได้เงินสักกี่เชียว?
มิหนำซ้ำสิทธิ์การเลี้ยงดูลูกก็ไม่มีทางแย่งเธอมาได้ ส่วนเรื่องการจะขอพบลูกในอนาคต ก็คงต้องขึ้นอยู่กับอารมณ์ของซินจื่อเหมิงเพียงอย่างเดียว
ถ้าลูกโตขึ้นแล้วรู้ว่าพ่อเป็นคนเห็นแก่ตัวแบบนี้ ใครจะอยากมาดูแลตอนแก่กันล่ะ!
เมื่อคิดได้ดังนั้น สามีของซินจื่อเหมิงก็เสียใจจนตัวสั่น เขารีบทิ้งตัวลงคุกเข่าต่อหน้าเธอทันที
“ที่รัก… ผมผิดไปแล้ว! ที่พูดเรื่องหย่าตอนนั้นผมแค่โมโหชั่ววูบนะ ผมไม่เคยคิดจะทิ้งคุณเลยจริง ๆ… ผมยังรักคุณมากนะ!”
ฝ่ายแม่สามีที่เคยปั้นปึ่งก็หน้าแตกยับเยิน รีบเอ่ยแก้ตัวอย่างเก้อเขิน “ลูกสะใภ้จ๊ะ… แม่ผิดเองแหละจ้ะ คนแก่มันก็หลงลืมไปหน่อย ทุกอย่างเป็นเพราะแม่ยุส่งอาหมิงเอง เขาไม่ได้อยากหย่าหรอกลูก…”
นางเฒ่าคิดแผนการในใจว่า ต้องรับผิดชอบความผิดทั้งหมดไว้ที่ตัวเองก่อน เพื่อให้ซินจื่อเหมิงใจอ่อนยอมถอนฟ้อง เรื่องทะเลาะกันประสาผัวเมียเดี๋ยวก็ดีกันเอง แค่กำชับให้ลูกชายเอาอกเอาใจเธ
