บทที่ 125 ทรัพย์สินส่วนตัวหรือส่วนรวม?
สามีของซินจื่อเหมิงโกรธจนหน้าดำคร่ำเครียด แต่จะทำอย่างไรได้ นอกจากต้องกล้ำกลืนฝืนทน
“พอเถอะ! ฉันไม่อยากเถียงกับเธอแล้ว ที่คุณแอบไปขายบ้านเพราะอยากเอาชนะกันใช่ไหม?” เขายื่นมือออกมาพลางเอ่ยแกมบังคับ “ฉันไม่รู้จะสรรหาคำไหนมาพูดกับเธอจริงๆ เรื่องใหญ่ขนาดนี้ทำไมไม่ปรึกษาสักคำ ไม่กลัวคนเขาหลอกหรือไง? แล้วเห็นว่าซื้อวิลล่าหลังใหม่ด้วยใช่ไหม… เอากุญแจมาให้ฉันเดี๋ยวนี้”
ซินจื่อเหมิงกอดอกเชิดหน้าอย่างถือดี “ทำไมฉันต้องให้นาย? ไสหัวไปซะ! พวกนายชอบอยู่บ้านนอกนักไม่ใช่เหรอ งั้นก็กลับไปซะสิ!”
“ฉันขอบอกไว้ตรงนี้เลยนะ เงินของฉัน บ้านของฉัน ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับนายแม้แต่น้อย!”
ทันใดนั้น เสียงแหลมปรี๊ดของแม่สามีก็ดังนำมาก่อนตัว “นั่นมันทรัพย์สินร่วมของสามีภรรยานะ! จะบอกว่าไม่เกี่ยวกันได้ยังไง? ไม่ว่าจะเป็นบ้านหรือเงิน ครึ่งหนึ่งต้องเป็นของลูกชายฉัน!”
แม่สามีของซินจื่อเหมิงเดินเข้ามาจ้องหน้าลูกสะใภ้อย่างเอาเรื่อง เธอโกรธจนระเบิดความเกลียดชังออกมา
พวกเขานั่งรออยู่ที่บ้านนอกตั้งนานด้วยความลำพองใจ คิดว่าซินจื่อเหมิงต้องซมซานมาอ้อนวอนให้พวกเขากลับไป
ที่ไหนได้… นอกจากจะไม่มาง้อแล้ว เธอยังจ้างคนแพ็กข้าวของพวกเขาทุกชิ้นโยนกลับไปส่งให้ถึงที่บ้านนอกอีกต่างหาก!
แถมยังมีข่าวแว่วมาว่าเธอกล้าแอบไปซื้อคฤหาสน์หลังใหญ่โตนั่นอีก! ช่างเป็นผู้หญิงที่ไม่รู้จักฟังคำสั่งสอนเอาเสียเล