บทที่ 124 พ่อลูก “ไร้ยางอาย” นั่งกินไอศกรีมดูละครชีวิต
วันรุ่งขึ้น
ภายใต้สายตาจ้องจับผิดของคุณนายซู มู่กุยฝานก็อาศัยจังหวะชุลมุนพาซู่เป่าหนีรอดออกมาจนได้!
จุดหมายปลายทางคือ ศูนย์การค้าใจกลางเมือง!
ลานหน้าศูนย์การค้าแห่งนี้ มีรถไอศกรีมเจ้าประจำจอดให้บริการอยู่ตลอดทั้งปี
“ร้านนี้พ่อกินมาสิบปีแล้วนะ” มู่กุยฝานเอ่ยขณะบังคับพวงมาลัยรถออฟโรดคันใหญ่ “เป็นไอศกรีมที่อร่อยสุดในเมืองหลวงเลยล่ะ”
“ไอศกรีม! ไอศกรีม~ ซู่เป่ารักไอศกรีมที่สุดในโลกเลย!” ซู่เป่าตื่นเต้นจนนั่งไม่ติดเบาะ
ในจังหวะนั้น รถออฟโรดคันยักษ์ก็พุ่งทะยานแซงรถรับส่งของโรงเรียนอนุบาลไปอย่างรวดเร็ว
หานหานซึ่งนั่งติดหน้าต่างรีบชะโงกหน้าออกไปดู ทันใดนั้นดวงตาของเธอก็ลุกโชนด้วยความอิจฉา
เมื่อกี้เธอแน่ใจว่าได้ยินเสียงซู่เป่า!
ยิ่งกว่านั้นยังเป็นประโยคที่ว่า “ไอศกรีม ไอศกรีม” อีกด้วย!
หานหานเม้มริมฝีปากแน่น ชิ! เธอก็อยากมีคุณพ่อที่แอบพาไปกินไอศกรีมแบบนั้นบ้างเหมือนกันนะ!
หานหานขอประกาศว่า!
เธอทนเห็นน้องสาวมีความสุขเกินหน้าเกินตาแบบนี้ไม่ได้จริง ๆ นะ
อยากให้น้องรีบเข้าโรงเรียนซะจริง จะได้มาลำบากด้วยกันเสียที! o(一︿一+)o
*
ณ ลานกว้างหน้าศูนย์การค้า เนื่องจากเป็นวันจันทร์ผู้คนจึงค่อนข้างบางตา
มู่กุยฝานยื่นไอศกรีมถ้วยยักษ์ให้ซู่เป่า ด้านบนโรยด้วยถั่วกรุบกรอบ และซอสบลูเบอร์รี่รสชาติหวานกำลังดีไม่เลี่ยนจนเกินไป
เนื้อไอศกรีมนุ่มละมุนลิ้น ผสมผสาน
