บทที่ 118 หลอกจริง…จนวิญญาณกระเด็น
ผีสาวไร้หัวตกใจจนวิญญาณสั่นคลอน หลุดออกจากร่างซูเฟินชั่วขณะ ส่งผลให้ศีรษะที่เนียนพรางไว้เคลื่อนออกจากตำแหน่งเดิมประมาณหนึ่งเซนติเมตร
ระยะเพียงนิดเดียวนี้ เพียงพอให้ซู่เป่ามองเห็นความจริงได้ชัดถนัดตา เด็กน้อยอุทานด้วยความตื่นเต้น “อ๊ะ! ที่แท้ก็ซ่อนอยู่ตรงนี้นี่เอง!”
ไม่น่าแปลกใจเลย เธออุตส่าห์พลิกแผ่นดินหาตั้งนานกลับไม่เจอ!
ซู่เป่าลุกพรวดจากเตียงนอนทันที ยื่นมือน้อย ๆ ออกไปคว้าจับศีรษะของผีสาวไว้มั่น “มานี่เลย…”
เด็กน้อยยืนหยัดอยู่บนเตียงออกแรงบิดสุดตัว ประดุจกำลังถอนหัวผักกาดออกจากดิน ซูเฟินรีบกุมศีรษะตัวเองไว้ ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด ก่อนกลับมาแข็งทื่อไร้อารมณ์ดังเดิม
เสียง “ฮ่อ… ฮ่อ…” ดังลอดออกมาจากลำคอเหี่ยวแห้ง “คุณหนูซู่เป่า… พู… พูดอะไรน่ะคะ…”
แววตาของซูเฟินเริ่มฉายความดุร้ายออกมา
เด็กตัวแค่นี้คิดจะจับเธออย่างนั้นหรือ?!
ในใจของผีร้ายเต็มไปด้วยความริษยา เด็กที่ได้รับความรักล้นปรน และคาบช้อนเงินช้อนทองมาเกิดเช่นนี้ ตำแหน่งนี้ควรเป็นของเธอไม่ใช่หรือไง!
แม้อยากได้สมองอันชาญฉลาดของซูเหอเวิ่น
แต่สถานะของยัยหนูคนนี้ย่อมเย้ายวนกว่าเป็นไหน ๆ
ซูเฟินเงื้อมมือหมายบีบคอซู่เป่าอย่างโหดเหี้ยม!
ทันใดนั้น สายฟ้าสีดำพุ่งทะยานมาจากทางระเบียงอย่างรวดเร็ว มู่กุยฝานจ้องมองร่างนั้นด้วยความเกลียดชัง เตรียมจะฟาดฝ่ามือลงไปเพื่อปกป้องลูกสาว
แต่ผิดคาด ซู่เป่ากลั