บไวกว่ามาก เธอคว้าข้อมือของซูเฟินไว้ทันควัน ใบหน้าเล็ก ๆ ฉายแววดุดันตามประสาเด็ก “ฮะ!” เสียงเล็ก ๆ ตวาดกร้าว ก่อนเหวี่ยงร่างของซูเฟินกระเด็นออกไปอย่างแรง!
“ไปไกล ๆ เลยนะ!”
ตึง!
ร่างของซูเฟินพุ่งชนเข้ากับชั้นวางของเล่นจนพังครืน ของเล่นนับสิบกระจายเกลื่อนพื้น เหตุการณ์ทั้งหมดเกิดขึ้นชั่วพริบตา จนมู่กุยฝานถึงกับยืนตะลึง
นี่ใช่… ลูกสาวผู้น่ารักนุ่มนิ่มของเขาจริง ๆ หรือ?!
ขณะเดียวกัน หานหานซึ่งนอนอยู่บนเตียง เพียงแค่ขมวดคิ้วรำคาญเสียงดัง เธอพลิกตัวพึมพำสองสามคำ แล้วจมดิ่งสู่ห้วงนิทราต่อไป
ซู่เป่ากระโดดลงจากเตียงด้วยเท้าเปล่า มาหยุดยืนตรงหน้าซูเฟิน เมื่อเห็นอีกฝ่ายยังคิดขัดขืน เด็กน้อยจึงยื่นเท้าขาวนุ่มเหยียบลงบนกลางหน้าอกของซูเฟินทันที!
ซูเฟินพยายามพลิกตัวหนี แต่ไม่ว่าเธอจะออกแรงมหาศาลเพียงใด ร่างของเด็กน้อยกลับหนักอึ้งราวกับภูเขาผามหึมาจนขยับเขยื้อนไม่ได้แม้แต่นิ้วเดียว
“มาทำอะไรที่นี่? ทำไมแอบเข้ามาในห้องของหนู!” ซู่เป่าคาดคั้น
“ฉัน… ฉันไม่ได้ทำอะไรนะคะ ไม่รู้เหมือนกันว่ามาอยู่ที่นี่ได้ยังไง บางทีฉันอาจจะละเมอมา… คุณหนูปล่อยฉันก่อนเถอะค่ะ…” ซูเฟินเหลือบเห็นมู่กุยฝานกำลังยืนซ้อนหลังอยู่ แววตาของเธอก็หลบหลีกอย่างตื่นตระหนก “ไม่ได้!” ซู่เป่าตอบเสียงแข็ง
ฉึก!
“ซู่เป่า ถอยไปพักข้าง ๆ ก่อนลูก” มู่กุยฝานชักมีดสั้นออกมา
งานรีดความจริงจากปากคนเช่นนี้ คือความถนัดของเขา
ซู่เป่าถอยฉากออกมาด้วยควา
