มเชื่อมั่น ซูเฟินเตรียมลุกหนี แต่มู่กุยฝานเหยียบซ้ำลงไปทันที เขายกยิ้มเย็นเยียบ “ฉันไม่ค่อยมีความอดทนเท่าไหร่ ถ้าไม่ยอมพูดความจริง…”
คมมีดจ่อเข้ายังลำคอ น้ำเสียงของเขาเบาลงจนกลายเป็นเสียงกระซิบเย็นเฉียบดุจน้ำแข็ง “เรื่องตัดหัวคนน่ะ… ฉันมีประสบการณ์โชกโชนเลยล่ะ” เขาส่งเสียงหัวเราะในลำคอ “อยากลองดูไหม?”
ซูเฟินตกใจจนวิญญาณแทบหลุดลอย
และมันคือการหลุดลอยจริง ๆ !
วิญญาณผีสาวที่กอดหัวตัวเองไว้ ลอยพรวดออกมาจากร่างในทันที ส่วนร่างของซูเฟินตัวจริงนั้นช็อกจนสลบเหมือดไปแล้ว
ซู่เป่าเบิกตากว้างเพิ่งเข้าใจแจ่มแจ้งวันนี้เองว่าคำว่า “ตกใจจนวิญญาณหลุด” มันเป็นภาพเหตุการณ์แบบนี้นี่เอง! ช่างเป็นการเรียนรู้ที่เห็นภาพชัดเจนเหลือเกิน
ผีสาวไร้หัวรีบประคองศีรษะตัวเองไว้แน่น แล้วพุ่งทะยานออกไปนอกประตูเพื่อหลบหนี
“ห้ามหนีนะ!” ซู่เป่าออกตัววิ่งไล่ตามไปติด ๆ
มู่กุยฝานยืนถือมีดค้างอยู่กลางอากาศพลางกะพริบตาปริบ ๆ มองตามลูกสาวไป
ตัดกลับมาทางด้าน ซูเหอเวิ่น
หลังจากซูอีเฉินพบความผิดปกติหน้าห้องนอน เขาจึงพาลูกชายเดินตามร่องรอยออกมาเงียบ ๆ ซูเหอเวิ่นแทบไม่กล้าหายใจ มือกำยันต์สามเหลี่ยมที่ซู่เป่าให้ไว้จนชุ่มเหงื่อ
เมื่อถึงหัวมุมทางเดินที่เคยมีเงาดำตะคุ่ม ซูเหอเวิ่นรีบคว้าชายเสื้อพ่อไว้แน่น ทว่าซูอีเฉินกลับเปลี่ยนมากุมมือน้อย ๆ ของลูกชายแทน
เมื่อก้าวพ้นมุมทางเดิน ซูเหอเวิ่นถึงได้รู้ว่าเงามืดนั้น เป็นเพียงช่อดอกไม้ประดั
