บทางเดินเท่านั้น เขาพ่นลมหายใจอย่างโล่งอก และเดินตามพ่อไปจนถึงหน้าห้องของซู่เป่า
ประตูห้องเปิดแง้มอยู่ครึ่งหนึ่ง ทันทีที่ซูเหอเวิ่นก้าวไปถึง เขาก็ได้ยินเสียงเล็ก ๆ ของน้องสาวตะโกนขึ้น “ห้ามหนีนะ!”
ยังไม่ทันตั้งตัว ผีสาวที่อุ้มหัวตัวเองก็พุ่งเข้าใส่เขาตรง ๆ ในระยะประชิด!
“ว้าก!!!”
“พ่อ… พ่อ… อาบา… อาบา!”
น่าเวทนา ซูเหอเวิ่นตกใจสุดขีดจนสมองรวน พูดออกมาได้เพียงภาษาต่างดาว ส่วนซูอีเฉินที่มองไม่เห็นวิญญาณก็ได้แต่ยืนงงวูบกับท่าทีขวัญผวาของลูกชาย
ผีสาวไร้หัวเห็นว่าคนตรงหน้าคือ ซูเหอเวิ่นก็แผ่ซ่านรังสีอำมหิตออกมาทันที เธอพุ่งทะยานเข้าใส่ร่างของเด็กชายหมายปลิดชีพ!
ก่อนจะเข้าถึงตัว ลำแสงสีเหลืองทองสว่างจ้าก็ระเบิดออกมาจากหน้าอกของซูเหอเวิ่น ปะทะร่างวิญญาณร้ายจนกระเด็นหวืดไปทันที!
“อ๊ากกก!” เสียงกรีดร้องโหยหวนแสนสยดสยองดังระงม
ซูอีเฉินหรี่ตามองด้วยความตกตะลึง เมื่อครู่เขาเห็นแสงสว่างวาบผ่านหน้าลูกชายไปเพียงเสี้ยววินาที มันรวดเร็วเสียจนดูเหมือนภาพลวงตา แต่เสียงกรีดร้องแว่วเข้าหูนั้นกลับดูสมจริงจนน่าใจหาย
“ลูกเห็นอะไร บอกพ่อมา!” เขารีบประคองซูเหอเวิ่นที่ใบหน้าซีดเผือดเข้ามาในอ้อมแขน พลางถามเสียงเข้ม
“ผี… ผีผู้หญิงครับพ่อ ผีไม่มีหัว! เธอกระโจนใส่ผม ฮือออ…” ซูเหอเวิ่นตัวสั่นสะท้าน ริมฝีปากสั่นระริกด้วยความขวัญเสีย
ในจังหวะนั้นเอง ผีสาวไร้หัวที่ถูกแรงปะทะจนกระเด็นกลับเข้าไปในห้องนอน ก็ร่วงลงมาตรงห
