บทที่ 117 ใครจะหลอกใคร ยังไม่แน่!
หน้าประตูมีผู้หญิงคนหนึ่ง และข้างกายเธอคือ มู่กุยฝานที่เข้าประชิดตัวเธอได้
มู่กุยฝานถือมีดปลายแหลมวาววับในมือ จ่อเข้ายังลำคอระหงของผู้หญิงคนนั้นอย่างแม่นยำ
ซึ่งเธอไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็น ซูเฟิน ช่างสวนคนเดิมนั่นเอง!
“อย่าขยับ” น้ำเสียงของมู่กุยฝานเรียบเฉย ทว่าแฝงไปด้วยไอสังหารอันเย็นเฉียบจนน่าขนลุก
ซูเฟินเบิกตากว้าง ร่างกายสั่นเทาราวกับลูกนก เธอกระซิบพึมพำอย่างตื่นตระหนกซ้ำไปซ้ำมา “อย่าตัดหัวฉัน… อย่าตัดหัวฉัน…”
มู่กุยฝานหรี่ตาลงเล็กน้อย พลางนึกถึงเหตุการณ์เมื่อบ่ายที่หัวมีดปังตอเกือบพุ่งใส่เธอ ตอนนั้นเธอก็แสดงท่าทีหวาดผวา และพูดประโยคเดียวกันนี้ออกมา
คนปกติทั่วไปเมื่อถูกมีดจ่อคอ ควรจะร้องขอชีวิตหรือเรียกให้คนช่วย แต่ผู้หญิงคนนี้กลับหมกมุ่นอยู่กับคำว่า ‘อย่าตัดหัว’
ช่างเป็นคนที่มีพฤติกรรมไม่ปกติจริง ๆ
“คุณเป็นใคร?” มู่กุยฝานถามเสียงเย็น
“ฉัน… ฉันคือซูเฟินไงคะ…” ซูเฟินหน้าซีดเผือด ตัวสั่นงกเงิ่น
มู่กุยฝานและซูอีเฉินสบตากันเพียงครู่หนึ่ง ก่อนที่ซูอีเฉินจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “คุณมาทำอะไรที่นี่ในเวลานี้?”
ซูเฟินละล่ำละลักตอบ “ฉัน… ฉันนอนไม่หลับค่ะ แล้วจู่ ๆ ก็เหมือนได้ยินเสียงอะไรบางอย่าง…” เธอกลอกตาไปมาอย่างลนลาน ก่อนหยุดสายตามองซูเหอเวิ่น “เหมือนจะเป็นเสียงของคุณชายน้อยเหอเวิ่น… คุณชายน้อยไม่เป็นอะไรใช่ไหมคะ?”
ซูอีเฉินมีประกายเย็นวาบผ่านดวงตาเพ
