บทที่ 116 ค่ำคืนแห่งความหวาดกลัว
ซูเหอเวิ่นรู้สึกขนลุกเกรียวไปทั้งตัว หนังศีรษะชาวาบ หัวใจเต้นกระหน่ำรัวเร็ว เกือบแตะร้อยแปดสิบครั้งต่อนาที
“ใคร… ใครน่ะ!”
เขาตะโกนออกมาสุดเสียงเพื่อเรียกความกล้า ก่อนกระโดดขึ้นจากเตียงราวกับปลาคาร์พที่ดีดดิ้นหนีน้ำ มือสั่นเทาเอื้อมไปกดเปิดไฟดัง ปั๊ก!
ทันใดนั้น แสงสว่างจ้าก็สาดส่องไปทั่วห้อง ม่านหน้าต่างยังคงพลิ้วไหวตามลมอ่อน ๆ ส่งเสียงซู่ซ่าเบาชวนให้ใจเสีย
ทว่าเมื่อกวาดสายตามองไปรอบห้อง
ทุกอย่างกลับเงียบสงัดและว่างเปล่า…
ไม่มีใครอยู่ที่นี่เลยสักคน
ซูเหอเวิ่นรู้สึกหัวใจเต้นผิดจังหวะ จนเกือบจะร้องไห้ออกมา แสงสว่างช่วยเรียกขวัญและกำลังใจกลับมาได้บ้าง เขาจึงตัดสินใจวิ่งออกไปหน้าประตูเพื่อตรวจดูความเรียบร้อย
ทางเดินด้านนอกเปิดเพียงไฟกลางคืนดวงเล็กสลัว ๆ แสงจากหลอดประหยัดพลังงานที่มีกำลังไฟเพียงไม่กี่วัตต์ ทำให้บรรยากาศดูมืดมัวและพร่าเลือนจนน่าอึดอัด ตรงปลายทางเดินซึ่งเป็นมุมเลี้ยว มองไม่เห็นว่ามีอะไรซ่อนอยู่ กลับมีเงาดำขมุกขมัวทอดตัวเป็นก้อนกลมอยู่บนพื้น…
ดูละม้ายคล้ายกับเงาของคน!
ซูเหอเวิ่นตกใจสุดขีด เขารีบชักเท้ากลับเข้าห้องแล้วปิดประตูลงกลอนเสียงดัง
ปัง!
ไม่ใช่แค่ปิดธรรมดา แต่เขายังล็อคซ้ำอีกหลายชั้นจนแน่ใจ เพียงเท่านี้ เขาถึงพอจะกล้าหายใจออกมาได้บ้าง
“ตกใจแบบนี้มีหวังตายจริง ๆ … อย่าคิดไปเองสิ… ฮือออ” เด็กชายเกือบหลุดสะอื้นออกมาด้วยความหวาดกลัว มือน้
