บทที่ 115 หานหาน เด็กห้องท้ายที่ทำให้คนโมโหได้ในเสี้ยววินาที
คุณนายผู้เฒ่าซูเรียกซูเฟินเข้าไปคุยเป็นการส่วนตัว แต่สาวใช้คนนั้นกลับปฏิเสธทุกข้อสงสัย โดยอ้างเพียงว่าร่างกายรู้สึกไม่ค่อยสบายเล็กน้อย และไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง
แม้คุณนายผู้เฒ่าพยายามสังเกตดูพฤติกรรมรอบ ๆ ก็ไม่พบความผิดปกติอื่นใด จึงได้แต่เก็บความสงสัยไว้ในใจแล้วปล่อยให้เธอกลับไปพักผ่อน
ภายใต้คืนเดือนสว่างและดวงดาวที่ประดับอยู่เพียงบางตา ในช่วงเวลาประมาณสองทุ่ม เสียงอ่านหนังสือเจื้อยแจ้วก็ดังมาจากห้องของซู่เป่า
ซูเหอเวิ่นนั่งทำหน้าเคร่งขรึม ท่าทางภูมิฐาน ถอดแบบมาจากซูอีเฉินไม่มีผิดเพี้ยน เขานั่งแยกตัวอยู่ตรงมุมห้อง เอนหลังพิงโต๊ะเครื่องแป้งสีขาวอมชมพูของน้องสาว พลางขะมักเขม้นจัดการกับกล้องวิดีโอคู่ใจ
ส่วนริมโต๊ะเขียนหนังสือ ซู่เป่ากำลังใช้มือน้อย ๆ ทั้งสองข้างชูหนังสือเรียนไว้เหนือศีรษะ เพื่อช่วยอำนวยความสะดวกให้พี่สาว
หานหานกำลังท่องหนังสือเสียงดังฟังชัด “แสงจันทร์ส่องหน้าเตียง คล้ายน้ำค้างแข็งบนพื้นดิน… แสง… แสง…”
ซูเหอเวิ่นปรายตาเย็นชามองไปยังหนังสือเรียนทันที ในนั้นเขียนไว้ชัดเจนว่า ‘ถอนหญ้ายามเที่ยงวัน เหงื่อหยดลงดินใต้ต้นข้าว’ พร้อมภาพประกอบการทำนาอย่างละเอียด
“เธอก็แค่ท่องมั่วไปเรื่อย!” ซูเหอเวิ่นดุเสียงเรียบ
นอกจากท่องมั่วแล้วยังท่องไม่ถูกอีกต่างหาก ขนาดบทกวีพื้นฐานง่าย ๆ แค่นี้เธอยังจำไม่ได้ ซูเหอเวิ่นเอ่ยถามด้วยน้
