้อนวอนเขาก็จะไม่สอนอีกเด็ดขาด!
ซู่เป่าแอบเอามือปิดปากหัวเราะคิกคักกับความตลกของพี่สาว แต่พอเห็นสายตาขอความช่วยเหลืออันน่าเวทนาของหานหาน เธอก็ใจอ่อน
เด็กน้อยรีบเข้าไปช่วยอ้อนวอน “พี่ชายคะ พี่หานหานสำนึกผิดแล้ว ช่วยสอนต่ออีกนิดนะคะ หนูเชื่อว่าพี่สาวต้องทำได้แน่นอน” เธอช้อนตามองซูเหอเวิ่นพลางกะพริบตาปริบ ๆ
ในโลกนี้ไม่มีใครที่เขารับมือยากไปกว่าน้องสาวตัวน้อยคนนี้อีกแล้ว ต่อให้เขาจะหงุดหงิดหานหานจนอยากระเบิดตัวเองทิ้งแค่ไหน แต่พอเป็นคำขอของซู่เป่า เขาก็ไม่อาจเอ่ยคำว่า ไม่ ออกมาได้เลย
ถ้างั้น… อีกแค่ห้านาทีเท่านั้นนะ!
ห้านาทีต่อมา
ซูเหอเวิ่นสูดหายใจเข้าลึก ๆ พยายามสะกดอารมณ์ “มีเพื่อนมาเยือนจากแดนไกล…”
หานหาน: “…ถึง…ถึงแม้จะอยู่ไกล แต่ต้องสังหาร?”
ซู่เป่าเอามือปิดหน้าทันที
ไม่ถูกอย่างแรงค่ะพี่สาว!
ซูเหอเวิ่นโกรธจนหน้าเขียว ใบหน้าเย็นเฉียบราวกับก้อนน้ำแข็ง เขาโยนหนังสือลงบนโต๊ะดัง ปึก! ก่อนจะพ่นลมหายใจออกมาอย่างเหลืออด “เธอเรียนเองก็แล้วกัน!”
พูดจบเขาก็สะบัดหน้าเดินออกจากห้องไป พร้อมกับปิดประตูดังปัง ทิ้งให้ซู่เป่ากับหานหานมองหน้ากัน
“ฉัน… ท่องผิดเหรอ?” หานหานถามเสียงอ่อย
ซู่เป่าพยักหน้าหงึกหงัก “ผิดสิคะพี่หานหาน พี่ชายเพิ่งสอนไปว่า ‘ถึงจะไกลแค่ไหนก็ต้องตามไปทำลาย’ หมายความว่าต่อให้ศัตรูอยู่สุดขอบฟ้าก็ต้องกำจัดให้สิ้นซาก แล้วเพื่อนมาหาเราจะไปฆ่าเขาได้ยังไงล่ะคะ?”
หานหานทำหน้าเหมือนเพิ่งตื
