ูกผลักเปิดออกอย่างนุ่มนวลจนไร้เสียงลั่น เงาร่างหนึ่งก้าวเข้ามาข้างในด้วยฝีเท้าเงียบกริบดุจวิญญาณ ก่อนมาหยุดยืนอยู่ปลายเตียง จ้องมองเด็กชายที่กำลังหลับใหล
มือข้างหนึ่งค่อย ๆ ยื่นออกมา ใกล้เข้าไปเรื่อย ๆ…
ขนตาของซูเหอเวิ่นสั่นไหว สัญชาตญาณในฝันเตือนให้เขารู้สึกถึงภัยคุกคามที่ขยับเข้าใกล้จนเขาสะดุ้งตื่นขึ้นมา!
รอบกายมีเพียงความมืดสนิท ซูเหอเวิ่นหอบหายใจถี่ พลางปลอบใจตัวเองด้วยความโล่งอก
ที่แท้ก็แค่ฝันร้าย…
ทว่าเมื่อดวงตาเริ่มปรับเข้ากับความมืดได้ เขาก็นึกถึงความรู้สึกในความฝันจึงหันไปมองยังประตูห้องตามสัญชาตญาณ
รูม่านตาของเขาหดเล็กลงทันที หัวใจแทบหยุดเต้นเมื่อพบว่า…
ประตูห้องที่เขาจำได้แม่นว่าล็อคกลอนไว้อย่างดี บัดนี้มันกลับถูกเปิดอ้าทิ้งไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้!
