บทที่ 112 คุณพ่อที่ดี… ต้องมีฝีมือทำอาหาร!
ในสวนดอกไม้ที่เงียบสงัด สาวใช้คนหนึ่งกำลังบิดคอไปมาอย่างเคอะเขิน ร่างกายของเธอเบนไปด้านหนึ่งแต่ลำคอกลับบิดไปอีกด้านในองศาดูผิดธรรมชาติ ราวกับร่างกายยังไม่คุ้นชินกับการเคลื่อนไหวเช่นนี้
แต่เพียงครู่เดียว เธอก็ปรับสมดุลได้สำเร็จ ศีรษะและร่างกายกลับมาอยู่ในทิศทางเดียวกัน มือทั้งสองข้างยกขึ้นทำท่าเหมือนกำลังโอบอุ้มวัตถุบางอย่างไว้อ้อมอกอย่างเคยชิน แต่เมื่อนึกขึ้นได้ เธอก็รีบวางมือลงทันที
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะสัญชาตญาณผีที่ยังหลงเหลืออยู่หรือไม่ เธอจึงรีบคว้าตะกร้าดอกไม้มาไว้ในมือแทน เมื่อได้อุ้มของบางอย่างไว้ เธอก็ดูพอใจขึ้นมา จนเผลอส่งยิ้มพึงพอใจออกมา
มู่กุยฝานซึ่งกำลังเดินนำหน้าสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายบางอย่าง เขาหันขวับกลับไปมองในสวนทันที เห็นเพียงสาวใช้คนหนึ่งกำลังเดินอุ้มตะกร้าดอกไม้ ในมือถือกรรไกรตัดกิ่งไม้อยู่ เธอค่อย ๆ ก้มหน้าลงต่ำหลบสายตา แล้วก้มหน้าก้มตาทำงานของตัวเองต่อไปอย่างเงียบเชียบ
มู่กุยฝานหรี่ตาลงเล็กน้อย สัญชาตญาณบอกเขาว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง แต่เขากลับระบุไม่ได้ว่ามันคืออะไร
หากก่อนหน้านี้เขามองเห็นผีผู้หญิงที่กอดหัวตัวเองคนนั้น เขาคงจะสังเกตเห็นว่าท่วงท่าการโอบอุ้มตะกร้าของสาวใช้คนนี้มันช่างละม้ายคล้ายคลึงกับท่าทางของผีตนนั้นไม่มีผิดเพี้ยน!
แต่น่าเสียดาย… ที่เขามองไม่เห็นวิญญาณ
ความจริงก็คือ… ลูกเตะมหัศจรรย์ของซู่เป่าเมื่อครู่ ดั
