บทที่ 111 พี่ชายสายเนิร์ดกับน้องสาวสายบวก
นอกหน้าต่าง… มีเท้าคู่หนึ่งซีดเผือดห้อยต่องแต่งอยู่ตรงหน้าซูเหอเวิ่นพอดิบพอดี!
เมื่อมองไล่ขึ้นไปตามขาที่เป็นสีเขียวคล้ำนั่น… เขาได้พบกับผีผู้หญิงไร้ศีรษะ ซึ่งกำลังอุ้มหัวของตัวเองไว้ในอ้อมแขน ลูกตาบนหัวนั้นเน่าเปื่อยกลอกไปมาอย่างสยดสยอง ก่อนหยุดจ้องเขม็งมายังเขาตรง ๆ!
ชุดสีขาวของเธอโชกไปด้วยเลือดแดงฉาน โดยเฉพาะบริเวณลำคอถูกตัดจนแหว่งวิ่น เลือดกระเซ็นทิ้งรอยหยดเป็นทางยาว เพียงแค่สบตาปราดเดียว ภาพเหตุการณ์ตอนเธอถูกบั่นคอก็ผุดขึ้นมาในหัวจนชวนคลื่นเหียน
“ฮ่า… ฮ่า… ฮ่า…” ผีผู้หญิงพยายามเค้นยิ้มอย่างสุดความสามารถ
ทว่าใบหน้าซีดเซียวปราศจากเลือดเลี้ยง กลับยิ่งทำให้รอยยิ้มนั้นดูบิดเบี้ยวและสยดสยองทวีคูณ!
“อ๊ากกกก— เวรเอ๊ย!” ซูเหอเวิ่นสะดุ้งสุดตัวจนตัวลอย คำสบถหลุดออกมาโดยไม่ยั้งคิด
เพล้ง! อ่างเหล็กสะท้านวิญญาณร่วงลงพื้นเสียงดังสนั่น ก่อนหมุนคว้างอยู่บนพรม
ซู่เป่ายังไม่ทันตั้งตัว ซูเหอเวิ่นก็พุ่งมาหลบข้างหลังเธอด้วยความเร็วแสง พร้อมกับกอดคอน้องสาวไว้แน่นราวกับเป็นทุ่นช่วยชีวิต
“เอ่อ… พี่คะ… คลายมือหน่อย…” ซู่เป่าถึงกับหน้าเขียวแลบลิ้นจุกปาก “หนู… จะโดนรัดตาย… แล้ว…”
ซูเหอเวิ่นสติหลุดไปเรียบร้อยจึงไม่ยอมปล่อยมือเด็ดขาด เขาพยายามซุกตัวลีบอยู่หลังบ่าเล็ก ๆ ของน้องสาวเพื่อใช้เป็นเกราะกำบัง
ซู่เป่าไม่มีทางเลือก… เธอจะมาโดนพี่ชายตัวเองรัดคอตายตอนนี้ไม่ได้!
