บทที่ 110 อัจฉริยะตัวน้อยซูเหอเวิ่นกับสิ่งประดิษฐ์ของเขา
สายตาของคนตระกูลซูที่เพิ่งจะถอนกลับไปได้ไม่ถึงนาที พลันพุ่งกลับมาที่มู่กุยฝานอีกครั้ง คราวนี้มันทั้งคมกริบและเย็นเยียบราวกับมีดบินนับสิบเล่มจ่อเล็งตรงมาที่เขาเพียงคนเดียว
มู่กุยฝานกระตุกมุมปากเล็กน้อย พลางกระซิบกับลูกสาวเบา ๆ “ลูกรัก… เรื่องบางเรื่องก็ไม่ต้องขยันเล่าละเอียดขนาดนี้ก็ได้นะ”
เมื่อเห็นเขาจนมุมด้วยหลักฐานคาตา คุณนายผู้เฒ่าซูก็โกรธจนตัวสั่น อยากจะหาอะไรมาฟาดตาคนเถื่อนคนนี้เหลือเกิน!
เธอเริ่มสงสัยแล้วว่าแผลบนหน้าผากซู่เป่า ไม่ได้เกิดจากการโขกศีรษะไหว้ธรรมดาหรอก แต่น่าจะเกิดจากไอ้วิชาประหลาด ๆ ที่หมู่กุยฝานสอนให้เอาหัวทุบอิฐทุบหินมากกว่า!
เธอมองสำรวจมู่กุยฝานตั้งแต่หัวจรดเท้า “หัวหน้าอาชญากร” คนนี้สูงชะลูดจนน่ารำคาญ รูปร่างองอาจสง่างามรับกับเส้นผมสีดำหยักศกจาง ๆ ยิ่งเขานั่งย้อนแสงแบบนี้ ดวงตาสีดำสนิทที่มองไม่ทะลุถึงก้นบึ้งนั่นยิ่งดูอันตรายและคาดเดาไม่ได้
คุณนายผู้เฒ่าซูเบือนหน้าหนีอย่างเหนื่อยใจ…
สูงเกินไปแล้ว มองนาน ๆ แล้วปวดคอชะมัด!
“ในเมื่อมาถึงแล้วก็นั่งลงสิ!” เธอชี้นิ้วไปยังโซฟาด้วยท่าทีเผด็จการ
“ซู่เป่าเป็นเด็กดีนะครับ… ตอนนี้พวกคุณตาคุณยายอยากจะคุยธุระกับคุณพ่อของหนูสักหน่อย หนูขึ้นไปเล่นกับพี่ชายบนชั้นบนก่อนได้ไหมครับ?” ซูอี้เชินเดินเข้าไปลูบผมซู่เป่าอย่างเบามือ
“ไปกันเถอะซู่เป่า! พี่มีของเจ๋ง ๆ จะอวดเพียบเลย
