บทที่ 109 ไม่ใช่บอกว่าจะไม่ระคายเคืองแม้แต่เส้นขนหรอกเหรอ?
ซู่เป่ากระโดดลงจากรถแล้ววิ่งฉิวด้วยสองขาสั้น ๆ สุดแรงเกิด “คุณยายคะ! ซู่เป่ากลับมาแล้วค่ะ!”
ลุงเนี่ยยังมองไม่ทันชัด เด็กน้อยก็วิ่งผ่านไปเสียแล้ว เขาจึงได้แต่รีบวิ่งกะเผลกตามไปติด ๆ
มู่กุยฝานร่างสูงโปร่งเดินตามซู่เป่าอย่างไม่รีบร้อน ด้วยช่วงขายาวได้เปรียบ ต่อให้เด็กน้อยจะวิ่งนำไปไกลแค่ไหน เขาก็ยังตามติดได้ในไม่กี่ก้าว
ทว่าสมาชิกคนสุดท้ายที่ตามขบวนมาด้วย กลับเป็นผีผู้หญิงซึ่งกำลังอุ้มหัวตัวเองไว้ในอ้อมแขน ศีรษะที่ขาดออกจากบ่าของเธอหมุนเอี๊ยดอย่างแข็งทื่อหนึ่งรอบ
เมื่อดวงตาคู่นั้นมองเห็นคฤหาสน์อันหรูหราอลังการของตระกูลซู เธอก็ฉายแววตื่นเต้นพลางส่งเสียงร้องแผ่วพร่าในลำคอ “ฮ่อ… ฮ่อ…”
ภายในบ้าน คุณนายผู้เฒ่าซูรีบบังคับรถเข็นลงมายังโถงล่างด้วยความร้อนใจ ส่วนซูเหอเวิ่นที่นั่งเบื่อ ๆ อยู่ตรงโต๊ะในห้องหนังสือก็โยนสมุดคณิตศาสตร์ทิ้งทันทีที่ได้ยินเสียงน้องสาว
เจ้าเสี่ยวอู่โผล่มาจากไหนไม่รู้ มันส่งเสียงกรี๊ดลั่นทีก่อนพุ่งตัวลงเกาะราวบันได แต่น่าเสียดายที่ราวบันไดนั้นลื่นปรื๊ด มันจึงไถลพรวดลงมาถึงพื้นชั้นล่างอย่างหมดสภาพ
ซูอีเฉินกำลังนั่งตรวจงานอยู่บนโซฟา ลุกขึ้นยืนอย่างสุขุมพลางล้วงกระเป๋ากางเกงข้างหนึ่ง เขาพยายามรักษามาดนิ่งสงบพลางเอ่ยเสียงเรียบ “เห็นไหมครับ… ตอนนี้ทุกคนคงวางใจได้แล้วใช่ไหม”
แต่วินาทีต่อมา เมื่อซู่เป่าวิ่งเข้ามาในระยะส
