บทที่ 108 ไร้เทียมทานตั้งแต่อยู่ในท้องแม่
หลังจากที่ซูอีเฉินพูดจบประโยคนั้น ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความกังวลหรืออย่างไร เขาพลันรู้สึกว่าเปลือกตาขวากระตุกขึ้นมาเล็กน้อย
เขานึกถึงคำสัตย์ปฏิญาณของหวั่นเถาที่ให้ไว้เมื่อคืน
‘ประธานซูวางใจได้เลยครับ ขึ้นชื่อว่าเป็นมู่กุยฝานแล้ว ต่อให้เขาต้องแลกด้วยชีวิต ก็ไม่มีวันยอมให้ใครมาแตะต้องซู่เป่าแม้แต่ปลายก้อยครับ’
ซูอีเฉินพยายามระงับความฟุ้งซ่าน เดินเข้าประตูบ้านและขึ้นบันไดไปด้วยท่าทีสุขุม ท่ามกลางสายตาจับจ้องของทุกคนในตระกูลซู
“พาซู่เป่าไปตั้งนานสองนาน แต่ดันปล่อยให้คนอื่นแย่งตัวหลานไปได้เสียนี่!” ท่านผู้เฒ่าซูทำหน้าบึ้งตึง ประสานมือไว้ด้านหลังพลางแค่นเสียงด้วยความขัดใจ
ซูอิงเอ๋อร์พยักหน้าเห็นด้วยอย่างเต็มที่ “นั่นสิครับ ถ้าเป็นผมนะ ตาแซ่มู่นั่นไม่มีทางได้แตะแม้แต่ปลายเส้นผมของซู่เป่าหรอก มือเดียวผมก็จัดการเขาได้แล้ว”
ซูโล่วเพียงแค่ดันแว่นตาขึ้นเล็กน้อยโดยไม่พูดอะไร
อันที่จริง หากตระกูลซูรังเกียจมู่กุยฝานจริง ๆ ป่านนี้พวกเขาคงยกทัพไปชิงตัวคนกลับมานานแล้ว ที่ยอมให้นิ่งเฉยอยู่ได้ ก็เพราะมู่กุยฝานผ่าน “การทดสอบ” ขั้นแรกของพวกเขามาได้
แม้จะแซ่มู่เหมือนกัน แต่เขาก็ไม่ได้คบคิดกับตระกูลมู่จอมปลอมกลุ่มนั้น ซ้ำยังเป็นผู้ซื่อสัตย์ต่อประชาชนและประเทศชาติอย่างแท้จริง
อย่างน้อย…เรื่องนิสัยใจคอก็ถือว่าผ่านเกณฑ์
*
ในขณะนี้ มู่กุยฝานผู้มีนิสัยใจคอผ่านเกณฑ์ กำลังอ
