ซูเหอเวิ่น เขาดูออกว่าเจ้าตัวเล็กทั้งสองคนนี้ปกปิดความลับได้เก่งมาก แต่น่าเสียดายที่ร่องรอยการโกหกเล็ก ๆ น้อย ๆ นั้นไม่อาจหลุดรอดสายตาคมกริบของเขาไปได้
“ไปกันเถอะ กลับเข้าบ้านกันได้แล้ว” คุณนายผู้เฒ่าซูกล่าวสรุป
ทุกคนเดินกลับเข้าสู่ตัวคฤหาสน์ ทว่าไม่มีใครสังเกตเห็นเลยว่า… ที่เบื้องหลังพุ่มไม้รกชัฏในมุมมืดของสวนดอกไม้ มีร่างของผู้หญิงคนหนึ่งยืนตัวตรงนิ่งสงบเงียบเชียบ จ้องมองตามหลังพวกเขาไปด้วยแววตายากจะคาดเดา…
