…” เขากะระยะห่างระหว่างหน้าต่างชั้นบนกับจุดตกในสวนดอกไม้ รวมถึงมุมและองศาที่หัวผีลอยคว้างออกไปเมื่อครู่ “น่าจะอยู่แถว ๆ นี้แหละ…”
แน่นอนว่าถ้ามันเป็นวัตถุทั่วไปย่อมหาเจอตามสูตรฟิสิกส์ นอกเสียจากว่ายัยผีหัวขาดนั่นจะบังคับทิศทางกลางอากาศได้เอง!
ซู่เป่าไม่รู้จักหรอกว่าพาราโบลาคืออะไร เธอใช้เพียง “สัมผัสพิเศษ” ค้นหาไปทั่ว แต่กลับไม่พบร่องรอยเลย ร่างไร้หัวของผีผู้หญิงที่เคยลอยตามมาก็อันตรธานหายไปโดยไร้ร่องรอยเช่นกัน
“แปลกจริง ๆ… แปลกมาก!” เด็กน้อยขมวดคิ้วมุ่น พึมพำกับตัวเอง
คุณนายผู้เฒ่าซูเห็นหลานสาวหน้ายุ่งจึงถามด้วยความห่วงใย “ซู่เป่าหาอะไรอยู่ลูก? บอกยายมาเถอะ เดี๋ยวเรียกคนงานมาช่วยกันหาให้ทั่วเลยดีไหม?”
ซู่เป่าจำต้องยอมแพ้ชั่วคราว เธอส่ายหน้าแล้วตอบแบบมั่วซั่วไปว่า “ไม่มีอะไรแล้วค่ะคุณยาย… พอดีซู่เป่าทำก้นหล่นหายไปชิ้นหนึ่งน่ะค่ะ”
หญิงชราอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนหันไปมองซูเหอเวิ่นด้วยความฉงน
ซูเหอเวิ่นรีบรับมุกแก้ต่างให้น้องสาวทันที “…อ๋อ ใช่ครับคุณย่า! พอดีผม… ผมแกล้งล้อน้องว่าผมเก็บ ‘ตด’ ของน้องใส่ขวด แล้วเอามาโยนทิ้งแถวนี้ น้องเขาก็เลยเชื่อจริง ๆ แล้วมาตามหาน่ะครับ”
ทุกคนในที่นั้นถึงกับพูดไม่ออก…
คุณนายผู้เฒ่าซูถอนหายใจพลางเอ็ดหลานชาย “อย่าแกล้งน้องบ่อยนักสิ! น้องยังเล็ก เชื่อคนง่ายจะตายไป”
“รับทราบครับ!” ซูเหอเวิ่นรีบขานรับเสียงดังฟังชัด
มู่กุยฝานหรี่ตามองท่าทางพิรุธของซู่เป่าสลับกับ
