!”
มู่กุยฝานไม่รอช้า เขาลุกพรวดขึ้นแล้วก้าวยาว ๆ ไปคว้าจับรถเข็นของคุณนายผู้เฒ่าซู ก่อนออกแรงเข็นพุ่งออกไปข้างนอกพร้อมกัน คุณนายผู้เฒ่าซูหันขวับมามองเขาด้วยความประหลาดใจ
เพราะมู่กุยฝานเข็นได้รวดเร็วปานลมกรด เธอไม่ได้สัมผัสความเร็วระดับวิ่งแบบนี้มานานมากแล้ว ทำให้ไล่ตามซู่เป่าไปจนทันที่สวนหลังบ้านได้ทันตาเห็น
ซู่เป่าหยุดยืนอยู่กลางสวนดอกไม้ ดวงตาคู่สวยมองขึ้นไปบนฟ้าสลับกับพื้นหญ้า ก่อนก้มหน้าก้มตาค้นหาบางอย่างในแปลงดอกไม้อย่างเอาเป็นเอาตาย
“หาอะไรอยู่หรือลูก? ให้พ่อช่วยไหม?” มู่กุยฝานเอ่ยถามด้วยเสียงนุ่มนวล
“คุณพ่อหาไม่เจอหรอกค่ะ” ซู่เป่าส่ายหัวดิก
มู่กุยฝานยกยิ้มมุมปาก ดวงตาสีดำสนิทฉายแววเอ็นดูพลางตอบด้วยน้ำเสียงเนือย ๆ “ไม่มีอะไรในโลกนี้ที่พ่อหาไม่เจอหรอกครับ” เขาสันนิษฐานว่าคงเป็นของเล่นชิ้นเล็กชิ้นน้อยของลูกสาวดันบังเอิญทำตกหาย
ซู่เป่าเม้มปากเงียบ ไม่ยอมบอกความจริง เพราะกลัวว่าถ้าขืนพูดออกไปว่ากำลังหาหัวผีอยู่ คุณยายคงได้ช็อกจนเข้าโรงพยาบาลแน่ ๆ ขนาดคราวก่อนที่เห็นพี่ซืออี้หรานเลือดท่วมตัว คุณยายยังขวัญเสียไปตั้งนาน
ซูเหอเวิ่นวิ่งตามมาสมทบด้วยอาการหอบแฮก เขากวาดสายตามองไปรอบ ๆ อย่างระแวดระวัง เมื่อไม่เห็นเงาวิญญาณหญิงตนนั้นแล้วเขาจึงเริ่มสงบสติอารมณ์ลงได้บ้าง พอเริ่มใจชื้น นิสัยเด็กเนิร์ดก็ทำงานทันที เขาบ่นพึมพำวิเคราะห์ออกมาโดยอัตโนมัติ
“ถ้าคำนวณตามเส้นโค้งพาราโบลา ($Parabola$)
