นกลิ้งขลุก ๆ มาหยุดอยู่ข้างเท้าของซูเหอเวิ่นอีกครั้ง…
ศีรษะค่อย ๆ หมุนครึ่งรอบจนดวงตาขุ่นมัวจ้องเป๋งมายังซูเหอเวิ่น พลางอ้าปากกว้างเต็มไปด้วยเลือดสีดำคล้ำ…
ซูเหอเวิ่น: “!!!!!”
“พี่ชายอย่าตกใจนะคะ!” ซู่เป่าเห็นท่าไม่ดีรีบตะโกน
พูดจบเด็กน้อยก็วิ่งปรี่เข้าไปทันทีพลางร้องเรียกวิชา “ชีวิตคนเราไม่เที่ยงแท้… โจมตีด้วยลูกเตะ!”
ปึ้ก!
ซู่เป่าเหวี่ยงเท้าถีบหัวผีผู้หญิงสุดแรงราวกับถีบลูกฟุตบอล หัวนั้นลอยละลิ่วออกไปนอกหน้าต่างทันที! ร่างของผีผู้หญิงที่เหลือเพียงคอด้วน ๆ รีบคลำทางก้วยความสะเปะสะปะตามหัวของตัวเองไป
“พี่ชาย รออยู่ที่นี่นะ!” ซู่เป่าวิ่งตามไปที่ขอบหน้าต่าง
ซูเหอเวิ่นหน้าซีดเผือด มีหรือ เขาจะกล้าอยู่ในห้องคนเดียว “รอพี่ด้วย! อย่าทิ้งพี่ไว้!”
น้องสาวอยู่ที่ไหน เขาต้องอยู่ที่นั่น!
พี่น้องทั้งสองวิ่งกวดออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว โดยลืมเก็บอ่างเหล็กซึ่งกองอยู่บนพื้น และที่สำคัญที่สุด… พวกเขาลืมปิดกล้องวิดีโอดิจิทัลบนโต๊ะ
ไฟแสดงสถานะของกล้องวิดีโอยังคงกะพริบวิบวับ… บันทึกภาพเหตุการณ์ “มหกรรมถีบหัวผี” เมื่อสักครู่นี้ไว้ได้ครบถ้วนทุกวินาที!
ซู่เป่าวิ่งถลาลงจากบันไดเสียงดัง ทำให้ท่านผู้เฒ่าซูและมู่กุยฝานซึ่งกำลังสนทนากันอยู่อย่างเคร่งเครียดต้องหยุดชะงัก แล้วหันไปมองเป็นตาเดียว
เมื่อเห็นเด็กน้อยวิ่งปรู๊ดออกไปทางประตูบ้าน คุณนายผู้เฒ่าซูก็ร้อนใจรีบกดปุ่มรีโมทรถเข็นตามไปทันที “ซู่เป่า! จะไปไหนลูก
