นเครือ
“งั้นนี่ก็คือ… ที่เขาเรียกว่า ‘ฝีมืออ่อนแต่อยากท้าสู้’ ใช่ไหมคะ?”ซู่เป่านึกถึงพี่ชายอีกคนที่ชอบเล่นเกม เธอจึงถามแบบกึ่งเข้าใจกึ่งงง
“คุยเรื่องผีผู้หญิงนั่นก่อนเถอะ!” เขาอยากจะร้องไห้ ทำไมผีมายืนจ่อหน้าขนาดนี้ แต่น้องสาวเขายังใจเย็นถามคำถามเป็นเจ้าหนูจำไมได้นะ เธอไม่กลัวเลยหรือไง!?
“เธอ… เธอเป็นผีประเภทไหนกันแน่…” ซูเหอเวิ่นพยายามควบคุมขาที่สั่นพั่บ ๆ
“หนูก็ไม่รู้ค่ะ!” ซู่เป่าส่ายหน้า
ท่านอาจารย์ก็นัดประชุมข้างล่างหายไปสองวันแล้วยังไม่กลับมาเลย!
“คุณป้าหัวขาดคะ คุณเป็นผีประเภทไหนกันแน่? มีชื่อไหม?” ซู่เป่าหันไปจ้องผีผู้หญิงแล้วถามตรง ๆ
ผีผู้หญิงกลอกตาจนเห็นแต่ตาขาวฉายแววน่าขนลุก เสียงจากลำคอดัง “ฮ่อ… ฮ่อ…” ก่อนลอยพุ่งเข้าหาซูเหอเวิ่นอย่างรวดเร็ว
ซูเหอเวิ่นกรีดร้องในใจ
อย่าเข้ามานะโว้ยยย!!!
ซู่เป่าสัมผัสได้ถึงรังสีคุกคาม เธอรีบยืนขวางหน้าพี่ชายทันที “พูดกันดี ๆ ก็ได้ อย่ามาแตะต้องคนของหนูนะ!”
ผีผู้หญิงกรีดร้องโหยหวนและพุ่งเข้าใส่ซู่เป่าอย่างดุร้าย! ซู่เป่าที่ยังไม่เคยมีประสบการณ์สู้รบโดยไม่มีอาจารย์คอยชี้แนะ จึงยกมือน้อย ๆ ขึ้นป้องกันตัวตามสัญชาตญาณ
ทันใดนั้น ด้ายแดงบนข้อมือของเธอก็เปล่งแสงสีแดงเจิดจ้าออกมาเป็นวงกลม แรงปะทะมหาศาลผลักผีผู้หญิงกระเด็นออกไปอย่างแรง!
ผีผู้หญิงไม่ทันตั้งตัว ศีรษะที่อุ้มอยู่ในมือหลุดกระเด็นลอยหวือไปอีกทาง ส่วนร่างของเธอก็ล้มอยู่ข้างห้อง
โครม! หัวนั้
