บทที่ 107 คุณลุงใหญ่กำลังปวดหัว ส่วนคุณพ่อขายาวกำลังหน้ามืด
กลับบ้านแล้ว…
ซู่เป่ากวาดสายตามองไปรอบ ๆ ลานบ้านอันโอ่อ่า แม้มันจะดูเงียบเหงาไปบ้าง แต่เด็กน้อยกลับสัมผัสได้ถึงความคุ้นเคยบางอย่างที่อธิบายไม่ถูก
บ้านของคุณตาซูก็คือบ้าน
และที่นี่เธอก็รู้สึกว่ามันคือบ้านเช่นกัน
ทว่าที่แห่งนี้มีความพิเศษกว่า… ราวกับว่าเธอเคยเห็นภาพที่นี่ในความฝัน แม้มันจะเลือนราง
แต่เมื่อมาเห็นของจริงในตอนนี้ กลับรู้สึกผูกพันอย่างประหลาด
มู่กุยฝานจูงมือซู่เป่าเดินตรงไปยังศาลบรรพชน ก่อนหยุดลงหน้าลานกว้าง
“คนที่หลับใหลอยู่ข้างในนี้ คือคุณทวดและคุณปู่คุณย่าของลูก” มู่กุยฝานเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ “ซู่เป่า… ลูกอยากเข้าไปจุดธูปกราบไหว้พวกท่านสักครั้งไหม?”
เขาก้มมองปฏิกิริยาของเด็กน้อยด้วยหัวใจที่ลุ้นระทึก
พลันเกิดความกังวลขึ้นมาในอก… หากเธอไม่เต็มใจขึ้นมา เขาจะทำอย่างไรดี?
แต่แล้วความกังวลนั้นก็มลายหายไป เมื่อได้ยินเสียงใส ๆ ตอบกลับมาทันที “ได้ค่ะ!”
ซู่เป่านึกถึงคำบอกเล่าของคุณตาที่ว่า ทั้งคุณพ่อและคุณปู่ทวดล้วนเป็นเทพผู้พิทักษ์ที่ยิ่งใหญ่ พวกเขาเป็นวีรบุรุษที่สมควรได้รับความเคารพจากทุกคน ดังนั้นเธอก็ควรจะแสดงความเคารพต่อพวกท่านเช่นกัน
ถึงตอนนี้จะยังไม่รู้จักกัน… แต่ไม่เป็นไรหรอก ต่อไปพวกท่านก็จะได้รู้จักเธอแล้ว
“ซู่เป่าจะจุดธูปให้คุณทวด คุณปู่ และคุณย่าค่ะ!” เด็กน้อยเอ่ยอย่างมั่นใจ
มู่กุยฝานรู้สึกลำคอแห้งผาก ขอบตาเริ่
