มร้อนผ่าว “ดีมาก… สมเป็นเด็กน่ารักของพ่อจริง ๆ”
เขาพาลูกสาวก้าวเดินมุ่งหน้าสู่ประตูหอบรรพชนอย่างมั่นคง
ทันใดนั้นก็นึกอะไรขึ้นมาได้ “จริงด้วย ซู่เป่า… หนูยังไม่ได้เรียกพ่อเลยนะ”
เจ้าเด็กน้อยเรียกทั้งทวด ทั้งปู่ย่า… นี่เขากลายเป็นอันดับที่สี่ไปแล้วหรือนี่?
เมื่อเห็นซู่เป่าจ้องกรอบประตูเงียบ ๆ ไม่ยอมตอบคำถาม มู่กุยฝานจึงถามด้วยความแปลกใจ “ซู่เป่า?”
ซู่เป่าหันมามองเขา กะพริบตาปริบ ๆ ก่อนขานรับคำที่เขารอคอย “พ่อคะ!”
“โอ้… ลูกพ่อ!”
มู่กุยฝานดีใจจนเนื้อเต้น ความตื่นเต้นทำให้เขารู้สึกเหมือนตัวลอยได้
ทว่าวินาทีต่อมา… ตึ้ง! ศีรษะของเขาก็โขกเข้ากับขอบประตูบนอย่างจัง
พวกเขาทั้งหมดต่างอยู่ในอาการนิ่งค้างดุจหินสลัก บางคนถึงกับเผลอกลั้นหายใจจนหน้าดำหน้าแดง ดวงตาที่เคยเฉี่ยวคมภายใต้เงาหมวกกลับเบิกกว้างด้วยความเหลือเชื่อ…
ภาพของท่านประมุขผู้เกรียงไกร ผู้นำกองกำลังที่แค่เอ่ยชื่อศัตรูก็ขวัญกระเจิง แต่วันนี้กลับเดินชนกรอบประตูโครมใหญ่เพียงเพราะลูกสาวเรียก “พ่อ” แค่คำเดียว!
ท่านประมุขครับ… บารมีที่สั่งสมมานับสิบปีของท่าน พังทลายลงพร้อมกับเสียงหัวโขกประตูเมื่อครู่นี้เองครับ…
ซู่เป่าดูเหมือนจะเตรียมตัวรับมือไว้อยู่แล้ว ก้มศีรษะลงซบไหล่หนาของมู่กุยฝานได้ทันเวลาพอดี เธอจึงรอดพ้นจากอุบัติเหตุครั้งนี้ได้อย่างไร้บาดแผล เด็กน้อยมองกรอบประตูสลับกับศีรษะของคุณพ่อพลางตาโต
ว้าว… คุณพ่อขายาวสูงขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย?
