ถึงขนาดชนกรอบประตูได้จริง ๆ ด้วย!
มู่กุยฝานครางออกมาเบา ๆ ด้วยความมึนงง แปลกแท้ ๆ เขาชนกรอบประตูนี้ได้อย่างไร?
เขาสูงตั้งหนึ่งเมตรเก้าสิบสี่
และประตูก็ค่อนข้างต่ำจริง… แต่ปกติเขาไม่เคยพลาดท่าขนาดนี้เลย
แต่เหนือสิ่งอื่นใด เขาชื่นชมในความว่องไวของลูกสาวเหลือเกิน เขายังไม่ทันได้เตือน เธอก็ก้มหลบเองเสร็จสรรพ ทว่าในขณะที่กำลังปลื้มใจ เขากลับได้ยินเสียงเล็ก ๆ พึมพำออกมาว่า “อีกครั้งสิ!”
ซู่เป่ารีบตะครุบปากตัวเองทันที
แย่แล้ว… ทำไมถึงเผลอพูดสิ่งที่คิดในใจออกมาล่ะเนี่ย!
“เมื่อกี้หนูพูดว่าอะไรนะ?”
“ซู่เป่าไม่ได้พูดอะไรเลยนะคะ สงสัยจะเป็นคุณกรอบประตูพูดต่างหากล่ะ!” ซู่เป่าส่ายหน้าหวือพลางโบกมือน้อย ๆ
มู่กุยฝานยกยิ้มมุมปาก อดไม่ได้จึงหัวเราะออกมาเบา ๆ ในความเจ้าเล่ห์แสนฉลาดของเจ้าตัวเล็ก
เขาโอบอุ้มเธอเข้าไปด้านหน้าป้ายวิญญาณทั้งสามแผ่น พร้อมจุดธูปหกดอก มอบให้ซู่เป่าสามดอก และถือไว้เองสามดอก มู่กุยฝานผู้ไม่เคยสยบยอมต่อฟ้าดิน กลับคุกเข่าลงต่อหน้าบรรพบุรุษอย่างไม่ลังเล พร้อมกับโขกศีรษะคำนับจนเกิดเสียงดังสนั่น
“คุณปู่ครับ ดูสิครับว่าผมพาใครมา” เขายิ้มออกมาด้วยแววตาเต็มไปด้วยความอบอุ่น “คุณปู่คงคิดไม่ถึงใช่ไหมครับ ว่าหลานชายอย่างผม จะมีลูกสาวที่น่ารักน่าเอ็นดูขนาดนี้ ตัวนุ่มนิ่มเชียวล่ะ!”
ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ภาพจำสุดท้ายของคุณปู่หันมามองเขาด้วยร่างที่โชกเลือดคือสิ่งที่เขาสลัดไม่หลุดจากใจ ทั้งที่รู
