าเบิกตากว้าง ตวาดกลับทันที “การที่ยังไม่พากลับมาหาฉันเนี่ยแหละ เรียกว่าทำหาย!”
ซูอีเฉินเหลือบมองไปด้านหลังคุณแม่ ก็พบกับท่านผู้เฒ่าซูยืนหน้านิ่ง ถัดมายังมี ซูอี้เชิน, ซูอิงเอ๋อร์, ซูโล่ว และ ซูจื่อหลิน ยืนเรียงรายอยู่ครบทีม ไม่เว้นแม้แต่คนรุ่นจิ๋วอย่าง ซูเหอเวิ่น และ หานหาน
ทุกคนต่างกอดอกจ้องมองมาที่เขาเป็นตาเดียว ราวกับจะสื่อความหมายผ่านสายตาว่า
‘นี่ยังมีหน้ากลับมาคนเดียวอีกเหรอ?’
คุณลุงใหญ่ถึงกับปวดหัวจี๊ด เขาใช้นิ้วนวดหว่างคิ้วเบา ๆ ก่อนให้คำมั่นสัญญาด้วยน้ำเสียงหนักแน่นที่สุดเท่าที่จะทำได้ “ไม่ต้องกังวลครับ ทุกคน… ซู่เป่าจะไม่เป็นอะไรแน่นอน”
เพื่อความมั่นใจ เขาจึงย้ำทิ้งท้ายอีกประโยคหนึ่ง “ผมรับรองว่า แม้แต่เส้นขนสักเส้นของซู่เป่า ก็จะไม่มีวันโดนขูดโดนชนให้ระคายเคืองแน่นอนครับ!”
