ถี่ปราย พลางนึกในใจว่า
เอาเถอะครับ… เตรียมเงินไว้จ่ายค่าปรับข้อหาทำผิดกฎจราจรได้เลย!
หลังจากวางสาย หวั่นเถาสูดลมหายใจลึกเพื่อเรียกสติ ก่อนหันไปยิ้มแหยให้ซูอีเฉิน “ขออภัยด้วยครับท่านประธานซู หัวหน้าของผม… ท่านประมุขตระกูลมู่มักจะทำอะไรแผลง ๆ แบบนี้เสมอ แต่รับรองได้ว่าเขาไม่เคยทำอะไรเกินขอบเขตแน่นอน”
ไม่อย่างนั้น คนที่ดื้อรั้นและควบคุมยากระดับเทพสงครามคนนี้ คงไม่ยอมศิโรราบรับใช้ประเทศชาติอย่างเต็มใจมาจนถึงทุกวันนี้
“ท่านประมุขฝากบอกว่า พรุ่งนี้จะพาคุณหนูซู่เป่ากลับไปส่งที่บ้านแน่นอนครับ ท่านประธานซูวางใจได้เลยครับ ขึ้นชื่อว่าเป็นมู่กุยฝานแล้ว ต่อให้เขาต้องแลกด้วยชีวิต ก็ไม่มีวันยอมให้ใครมาแตะต้องซู่เป่าแม้แต่ปลายก้อยครับ”
ซูอีเฉินแค่นเสียงเย็นในลำคอ ใบหน้าบึ้งตึงถึงขีดสุดก่อนก้าวขึ้นรถของตนไป
ชวี่เซี่ยงที่ทำหน้าที่สารถีออกรถอย่างงุนงงพลางเอ่ยถาม “เอ่อ… ประธานซูครับ จะให้กลับคฤหาสน์ตระกูลซูเลยไหมครับ?”
ซูอีเฉินยกมือขึ้นนวดขมับพลางถอนหายใจ
หลานสาวถูกฉกไปต่อหน้าต่อตาแบบนี้ ยังจะมีหน้ากลับบ้านไปสู้หน้าทุกคนได้อีกหรือ?
“กลับบริษัท” เขาเอ่ยเสียงเรียบ “คืนนี้… ทำงานล่วงเวลา”
ได้เลยครับ คืนนี้คงไม่ได้นอนกันทั้งบริษัทแน่ ๆ
รถออฟโรดสีดำทมิฬแล่นฝ่าความมืดของเขตเมือง เข้าสู่ย่านที่พักอาศัยสไตล์จีนโบราณแสนดูโอ่อ่า
บ้านหลังนี้ถูกจำลองสถาปัตยกรรมตามแบบราชวงศ์หมิงและชิงอย่างวิจิตรบรรจง กำแพงอิฐและหล
