ล่นกับตุ๊กตาบาร์บี้ด้วยนะจ๊ะ!”
“ซู่เป่าไม่กินเค้กของพวกคุณหรอกค่ะ และก็ไม่ต้องการของเล่นด้วย!” ซู่เป่าส่ายหน้าหวือ
ต่อให้เธอจะชอบกินเค้กมากเพียงใด แต่เธอก็ไม่ใช่เด็กที่ยอมขายศักดิ์ศรีเพื่อของกิน คนพวกนี้คิดว่าเธอเป็นเด็กสามขวบหรือไงกัน?
คุณนายผู้เฒ่ามู่แทบกระอักเลือดออกมาจริง ๆ เมื่อครู่เธอยังพยายามขับไล่ไสส่งเด็กคนนี้อยู่เลย แต่ตอนนี้กลับต้องมาวิงวอนขอร้อง แต่ผลลัพธ์คือการถูกปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใย
“หวั่นเถา… ไปเอาป้ายเกียรติยศของคุณปู่ฉันกลับมา” มู่กุยฝานเอ่ยเสียงเรียบ
หวั่นเถา ลูกน้องคนสนิทที่ถูกเบื้องบนส่งมาเพื่อคอย ‘ควบคุม’ มู่กุยฝานไม่ให้ทำอะไรบุ่มบ่ามได้แต่ถอนหายใจเงียบ ๆ เขาตอบรับคำสั่งและรีบเดินเข้าไปในบ้านทันที เพราะลึก ๆ เขาก็เห็นด้วยว่าป้ายเกียรติยศของวีรบุรุษผู้สูงส่ง ไม่ควรถูกแปดเปื้อนอยู่ในบ้านที่เต็มไปด้วยคนไร้ยางอายกลุ่มนี้!
คุณปู่และคุณนายผู้เฒ่ามู่ไม่เคยคาดคิดเลยว่า มู่กุยฝาน จะถึงขั้นสั่งยึดป้ายเกียรติยศคืน!
ตลอดเวลาที่ผ่านมา พวกเขาเสวยสุขบนบารมี และเกียรติยศจากป้ายอันทรงเกียรตินี้จนชูคอในสังคมมาได้ถึงปัจจุบัน หากป้ายนี้ถูกเอาออกไป พวกเขาจะเหลืออะไรให้โอ้อวดอีก?
คุณนายผู้เฒ่ามู่ร้อนรนจนหน้ามืด รีบเดินตามเข้าไปข้างในบ้านทันที
ส่วนคุณปู่มู่เองก็คุมสติไม่อยู่ ตวาดออกมาเสียงสั่น “เสี่ยวฝาน! ทำแบบนี้มันเกินไปแล้วนะ!”
ในท่ามกลางแขกเหรื่อ ยังมีบางคนมีความคิดตื้นเขิน แอบก
