อะไรนะ…
สูงขนาดนี้ เวลาเดินเข้าประตู คงจะชนกรอบประตูแน่ ๆ เลย…
ความคิดของซู่เป่าพลันเบี่ยงเบนไปแบบไม่มีเหตุผล เธออยากเห็นว่าอีกฝ่ายจะเดินชนกรอบประตูเสียงดังโครมจริง ๆ หรือไม่
แขกเหรื่อจำนวนมากเพิ่งจะตั้งสติกลับคืนมา แขกผู้มีเกียรติคนหนึ่งที่ตระกูลมู่ให้ความสำคัญรีบวิ่งเข้าไปหาและกล่าวด้วยความนอบน้อม
“ท่านผู้บัญชาการมู่!”
ทุกคนต่างฮือฮาทันที! นี่คือเทพสงครามผู้ปกป้องประเทศ ผู้นั้นจริง ๆ !
ซึ่งแม้แต่บุคคลระดับสูง ปกติจะเห็นได้แค่ในโทรทัศน์ยังต้องให้เกียรติเป็นพิเศษ!
คุณนายผู้เฒ่ามู่ถึงได้สติ เธอตื่นเต้นจนตัวสั่น เดินก้าวเร็ว ๆ พร้อมใช้ไม้เท้าเคาะพื้นดังตุบ ๆ รีบก้าวเข้าไปข้างหน้า แล้วร้องเสียงหลงเกินจริง “หลานชาย! หลานที่แสนดีของย่า! ในที่สุดก็กลับมาแล้ว ฮือ ๆ ๆ!”
คุณปู่มู่เองก็ตื่นเต้นไม่แพ้กัน ใบหน้าเปี่ยมไปด้วยความยินดี “ดีมาก! ดีมาก! กลับมาแล้วก็ดี! ย่าของเธอรอเธอมานานมากแล้ว พอรู้ว่าเธอไปทำภารกิจไม่ได้กลับบ้าน เธอก็อยู่ไม่สุข กินไม่ได้ นอนไม่หลับ…”
“หลานโตขึ้นแล้วนะ สูงขึ้นมากเลย! แยกกันไปตั้งสิบกว่าปี ย่ายังจำได้ตอนที่หลานยังเล็ก ๆ ย่าอุ้มหลานไว้ กล่อมหลาน ร้องเพลงให้หลานฟัง…” คุณนายผู้เฒ่ามู่เช็ดน้ำตาป้อย ๆ
มู่หลี่ฉวินเดินเข้ามาต้อนรับอย่างกระตือรือร้น “พี่ครับ พี่กลับมาแล้ว! ตอนที่พี่บอกว่าจะมาร่วมงานวันเกิดเพื่อเซอร์ไพรส์ย่า พวกเราทั้งบ้านต่างก็รอให้พี่กลับมานานแล้วนะ!”
พ่อบ
