ระวังตัวถูกแรงกระแทกจนกระเด็นไปอีกทาง
“โอ๊ย!” ซู่เป่าล้มก้นจ้ำเบ้าลงบนพื้น ข้อมือน้อย ๆ ครูดไปกับพื้นจนแดงเถือก
ซูอีเฉินเห็นดังนั้น ก็ไม่พูดพล่ามทำเพลง เขาตวัดเท้าถีบเข้ากลางลำตัวพ่อบ้านตระกูลมู่จนกระเด็นไปไกล! พ่อบ้านเคราะห์ร้ายไม่ทันตั้งตัว ร่างลอยละลิ่วไปชนเข้ากับชั้นวางของโบราณเสียงดังสนั่น
โครม!
แจกันโบราณล้ำค่าตกลงมาแตกกระจายเป็นเสี่ยง ๆ สีหน้าของพ่อบ้านซีดเผือดทันที
เพราะนี่คือของสะสมที่คุณชายเฒ่าตระกูลมู่หวงแหนที่สุด
“คุณซู! นี่คุณทำอะไรน่ะ! ทำร้ายคนไม่มีทางสู้แบบนี้ได้ยังไง!” พ่อบ้านตะโกนลั่นด้วยความแค้นเคือง
“เป็นอะไรไหมซู่เป่า?” ซูอีเฉินไม่ได้สนใจเสียงนกเสียงกา เขาอุ้มซู่เป่าขึ้นมาแนบอกด้วยความห่วงใย
“คุณลุงใหญ่ หนูไม่เป็นไรค่ะ” เด็กน้อยนวดข้อมือ และก้นน้อย ๆ ของตัวเอง
เสียงโครมครามเรียกให้เจ้าของบ้านรีบออกมาดู คุณปู่มู่เห็นซากแจกันใบโปรดบนพื้นก็รู้สึกใจสลายราวกับเลือดหยดลงมา เขากลั้นความโกรธพร้อมกับถามเสียงเข้ม “เกิดอะไรขึ้น!”
“คุณท่านครับ ผมเองก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น อยู่ ๆ คุณซูก็ทำร้ายคนไม่มีเหตุผล…” พ่อบ้านรีบชิงฟ้องทันที
“ไม่มีเหตุผลอย่างนั้นหรือ?” ซูอีเฉินหัวเราะหยัน
ใช่… เขาไม่ได้พูดสักคำ เพราะเขาลงเท้าถีบเลยต่างหาก!
“คุณลุงคนนี้โกหกค่ะ! เขาแอบชนซู่เป่าก่อน ลุงใหญ่ถึงได้ลงมือ!” ซู่เป่าขมวดคิ้วจ้องหน้าพ่อบ้านจอมกะล่อน เมื่อเห็นคนทำผิดไม่ยอมรับแถมยังโยนความผิดให้ลุ
