บทที่ 99 พ่อจะเอาคืนให้ลูก
บนรถขากลับ
จู่ ๆ ซู่เป่าก็โผเข้ากอดซูอีเฉิน แล้วเงยหน้าถามด้วยความกังวล “คุณลุงใหญ่ไม่สบายใช่ไหมคะ?”
ซูอีเฉินชะงักไปเล็กน้อย ก่อนก้มหน้าลงลูบศีรษะเล็กของเธออย่างอ่อนโยน “ไม่มีอะไรหรอกซู่เป่า ลุงสบายดี”
ในความเป็นจริง หลายปีที่ผ่านมานับตั้งแต่ซูจิ่นอวี้ น้องสาวของเขาหายตัวไป เขาก็รู้สึกอ่อนล้าทั้งกายและใจ ในขณะที่ต้องรวบรวมเบาะแสทั้งหมดเพื่อตามหาเธอ เขากลับต้องแบกรับภาระหนักอึ้งของกลุ่มบริษัทซูในช่วงเวลาสำคัญของการพัฒนาไปด้วย
เขาจึงมักจะมีสมาธิทำงานได้ดีเฉพาะในช่วงดึกสงัด จนค่อย ๆ กลายเป็นความเคยชิน ต้องอดหลับอดนอนจนถึงตีสามตีสี่แทบทุกวัน ส่งผลให้ปัจจุบันเขามีปัญหาการนอนไม่หลับรุนแรง ร่างกายเริ่มทรุดโทรม มักมีอาการปวดหัวและเวียนศีรษะอยู่บ่อยครั้ง
“คุณลุงคะ คุณลุงไม่ได้นอนดี ๆ ตอนกลางคืนใช่ไหม?” ซู่เป่าถามย้ำด้วยความจริงจัง
“ซู่เป่าไปได้ยินเรื่องนี้มาจากใครเหรอ?” ซูอีเฉินตกใจ
ซู่เป่าแกว่งด้ายแดงบนข้อมือไปมา “ป้าหน้าเหวี่ยงบอกค่ะ ป้าชอบออกไปเดินเล่นตอนกลางคืน บางครั้งก็แอบเกาะขอบหน้าต่างดูคุณลุงทำงานด้วย”
เมื่ออยู่ต่อหน้าคุณลุงที่เธอไว้ใจที่สุด เด็กน้อยจึงไม่ได้ปิดบังความลับใด ๆ
ซูอีเฉินมองสายรัดข้อมือสีแดงของเธอแวบหนึ่ง พลางจินตนาการตาม… ในขณะที่เขากำลังจดจ่อกับการทำงานท่ามกลางความเงียบเชียบ กลับมีผีผู้หญิงคนหนึ่งแอบจ้องมองเขาอยู่ริมหน้าต่าง…
“แค่ก” ซูอีเฉิ
